ابلیس در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'روز جزا' به 'روز جزا'
(صفحهای تازه حاوی « <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight...» ایجاد کرد) |
|||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
مراد از ابلیس در [[قرآن مجید]]، موجودی است زنده، باشعور، [[مکلف]]، نامرئی و [[فریبکار]] که از [[امر خداوند]] [[سرپیچی]] کرد و به [[آدم]] [[سجده]] نکرد و در نتیجه رانده و مستحق [[عذاب]] و [[لعن]] شد. | مراد از ابلیس در [[قرآن مجید]]، موجودی است زنده، باشعور، [[مکلف]]، نامرئی و [[فریبکار]] که از [[امر خداوند]] [[سرپیچی]] کرد و به [[آدم]] [[سجده]] نکرد و در نتیجه رانده و مستحق [[عذاب]] و [[لعن]] شد. | ||
در [[قرآن]] اغلب از "ابلیس" به "[[شیطان]]" تعبیر شده و فقط در یازده جا کلمه "ابلیس" به کار رفته است. در تمام موارد بیان داستان [[حضرت آدم]] - جز یک مورد - از ابلیس[[سخن]] به میان آمده است؛ با این توضیح که همه [[فرشتگان]] به [[فرمان]] [[پروردگار]] به آدم سجده کردند؛ اما ابلیس خودداری کرد و متکبرانه گفت: [[آفرینش]] من از [[آتش]] و [[آفرینش آدم]] از [[خاک]] است؛ من بر او [[برتری]] دارم و نباید به او سجده کنم. [[خداوند]] نیز او را از درگاه خود راند و فرمود: "تا [[روز | در [[قرآن]] اغلب از "ابلیس" به "[[شیطان]]" تعبیر شده و فقط در یازده جا کلمه "ابلیس" به کار رفته است. در تمام موارد بیان داستان [[حضرت آدم]] - جز یک مورد - از ابلیس[[سخن]] به میان آمده است؛ با این توضیح که همه [[فرشتگان]] به [[فرمان]] [[پروردگار]] به آدم سجده کردند؛ اما ابلیس خودداری کرد و متکبرانه گفت: [[آفرینش]] من از [[آتش]] و [[آفرینش آدم]] از [[خاک]] است؛ من بر او [[برتری]] دارم و نباید به او سجده کنم. [[خداوند]] نیز او را از درگاه خود راند و فرمود: "تا [[روز جزا]] [[لعنت]] من بر او باد!" ابلیس نیز گفت: من نیز در [[مقام]] [[گمراه کردن]] [[بنیآدم]] برخواهم آمد و جز [[بندگان]] مخلصت هیچ کس از [[وسوسه]] من سالم نخواهد ماند. او به وسوسه آدم و [[حوا]] پرداخت و وسیله بیرون راندن ایشان را از [[بهشت]] فراهم کرد. این قصّه در سورههای "بقره"، "[[اعراف]]"، "[[حجر]]"، "[[بنیاسرائیل]]"، "کهف"، "شعراء" و "ص" مسطور است. | ||
قرآن مجید در یک مورد دیگر از ابلیس بدون اشاره به داستان [[حضرت آدم]]{{ع}} یاد کرده است؛ آنجاکه میفرماید:{{متن قرآن|وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به راستی ابلیس گمان خویش را درباره آنان درست یافت؛ پس (همه) جز گروهی از مؤمنان از او پیروی کردند» سوره سبأ، آیه ۲۰.</ref>.<ref>خزائلی،محمد، اعلام القرآن،صفحه (۷۷-۸۹)؛ قرشی بنابی ، علی اکبر ، ۱۳۰۷ -،قاموس قرآن،جلد۱،صفحه ۲۲۶؛ مکارم شیرازی ، ناصر ، پیام قرآن , روش تازه ای درتفسیر موضوعی قرآن،جلد۴،صفحه ۳۲؛ هاکس ، جیمز،قاموس کتاب مقدس،صفحه ۵۴۵؛ خرمشاهی ، بهاء الدین ، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی،جلد۱،صفحه ۱۱۶</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۰۹.</ref> | قرآن مجید در یک مورد دیگر از ابلیس بدون اشاره به داستان [[حضرت آدم]]{{ع}} یاد کرده است؛ آنجاکه میفرماید:{{متن قرآن|وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به راستی ابلیس گمان خویش را درباره آنان درست یافت؛ پس (همه) جز گروهی از مؤمنان از او پیروی کردند» سوره سبأ، آیه ۲۰.</ref>.<ref>خزائلی،محمد، اعلام القرآن،صفحه (۷۷-۸۹)؛ قرشی بنابی ، علی اکبر ، ۱۳۰۷ -،قاموس قرآن،جلد۱،صفحه ۲۲۶؛ مکارم شیرازی ، ناصر ، پیام قرآن , روش تازه ای درتفسیر موضوعی قرآن،جلد۴،صفحه ۳۲؛ هاکس ، جیمز،قاموس کتاب مقدس،صفحه ۵۴۵؛ خرمشاهی ، بهاء الدین ، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی،جلد۱،صفحه ۱۱۶</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۰۹.</ref> | ||