←حرمت یاری ستمگر در حدیث
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
با [[سازش]] [[مردمان]] نسبت به [[ستمگران]] است که آنان بقا مییابند و به [[ستمگری]] خویش ادامه میدهند و [[اهل حق]] [[محروم]]، [[محبوس]] و مقتول میشوند. امام صادق{{ع}} با [[صراحت]] تمام این امر را بازگو کرده است: {{متن حدیث|لَوْ لَا أَنَّ بَنِي أُمَيَّةَ وَجَدُوا مَنْ يَكْتُبُ لَهُمْ وَ يَجْبِي لَهُمُ الْفَيْءَ وَ يُقَاتِلُ عَنْهُمْ وَ يَشْهَدُ جَمَاعَتَهُمْ لَمَا سَلَبُونَا حَقَّنَا وَ لَوْ تَرَكَهُمُ النَّاسُ وَ مَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا وَجَدُوا شَيْئاً إِلَّا مَا وَقَعَ فِي أَيْدِيهِمْ}}<ref>«اگر بنیامیه کسانی را نمییافتند که منشی آنان شوند و خراج برای آنان جمعآوری کنند و از آنان دفاع کنند و به جماعت آنان حاضر شوند، نمیتوانستند حق [مشروع] ما را سلب کنند؛ و اگر مردم آنان را ترک میکردند، جز بر آن چه در تیول ایشان بود دسترسی پیدا نمیکردند». الکافی، ج۵، ص۱۰۶؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۳۳۱؛ المحجة البیضاء، ج۳، ص۲۵۴.</ref>. | با [[سازش]] [[مردمان]] نسبت به [[ستمگران]] است که آنان بقا مییابند و به [[ستمگری]] خویش ادامه میدهند و [[اهل حق]] [[محروم]]، [[محبوس]] و مقتول میشوند. امام صادق{{ع}} با [[صراحت]] تمام این امر را بازگو کرده است: {{متن حدیث|لَوْ لَا أَنَّ بَنِي أُمَيَّةَ وَجَدُوا مَنْ يَكْتُبُ لَهُمْ وَ يَجْبِي لَهُمُ الْفَيْءَ وَ يُقَاتِلُ عَنْهُمْ وَ يَشْهَدُ جَمَاعَتَهُمْ لَمَا سَلَبُونَا حَقَّنَا وَ لَوْ تَرَكَهُمُ النَّاسُ وَ مَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا وَجَدُوا شَيْئاً إِلَّا مَا وَقَعَ فِي أَيْدِيهِمْ}}<ref>«اگر بنیامیه کسانی را نمییافتند که منشی آنان شوند و خراج برای آنان جمعآوری کنند و از آنان دفاع کنند و به جماعت آنان حاضر شوند، نمیتوانستند حق [مشروع] ما را سلب کنند؛ و اگر مردم آنان را ترک میکردند، جز بر آن چه در تیول ایشان بود دسترسی پیدا نمیکردند». الکافی، ج۵، ص۱۰۶؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۳۳۱؛ المحجة البیضاء، ج۳، ص۲۵۴.</ref>. | ||
بر مبنای همین [[مبارزه منفی]] بود که [[پیشوایان حق]]، کمترین [[همکاری]] با دستگاه [[ستم]] را [[تحریم]] میکردند. زیاد بن ابی | بر مبنای همین [[مبارزه منفی]] بود که [[پیشوایان حق]]، کمترین [[همکاری]] با دستگاه [[ستم]] را [[تحریم]] میکردند. [[زیاد بن ابی سلمه]]<ref>از اصحاب امام کاظم{{ع}} است. ر.ک: معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۳۰۳؛ قاموس الرجال، ج۴، ص۴۹۴.</ref> گوید [[خدمت]] [[امام کاظم]]{{ع}} رسیدم. به من فرمود: «ای زیاد تو برای [[حکومت ستمگر]] کار میکنی؟» عرض کردم: «آری». فرمود: «برای چه؟» گفتم: «من مردی [[بخشنده]] و دست و دلبازم و نمیتوانم آن را ترک کنم، و عیالوار هم هستم که باید [[زندگی]] آنان را بگردانم و چون پشتوانه [[مالی]] ندارم ناچارم برای آنان کار کنم». [[امام]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|يَا زِيَادُ لَأَنْ أَسْقُطَ مِنْ حَالِقٍ فَأَتَقَطَّعَ قِطْعَةً قِطْعَةً أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَتَوَلَّى لِأَحَدٍ مِنْهُمْ عَمَلًا أَوْ أَطَأَ بِسَاطَ أَحَدِهِمْ (رَجُلٍ مِنْهُمْ)}}<ref>«ای زیاد! اگر از پرتگاهی بلند فرو افتم و تکهتکه گردم نزد من محبوبتر است تا برای آنان کاری انجام دهم و یا بر بساط یکی از آنان پای گذارم». الکافی. ج۵، ص۱۰۹-۱۱۰؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۳۳۳؛ المحجة البیضاء، ج۳، ص۲۵۸.</ref>. | ||
در [[منطق]] [[دین]] و [[سیره معصومین]] جای هیچگونه [[سازش]] با [[ستمگران]] وجود ندارد و کمترین اقدامی که موجب [[تحکیم]] ستم و بقای آن شود، [[نفی]] شده است. [[امام سجاد]]{{ع}} در [[پرهیز]] از نزدیکی به ستمگران و [[یاری]] آنان فرموده است: {{متن حدیث|وَ إِيَّاكُمْ وَ صُحْبَةَ الْعَاصِينَ وَ مَعُونَةَ الظَّالِمِينَ وَ مُجَاوَرَةَ الْفَاسِقِينَ احْذَرُوا فِتْنَتَهُمْ وَ تَبَاعَدُوا مِنْ سَاحَتِهِمْ}}<ref>«بپرهیز از همنشینی گنهکاران و یاری ستمگران و همسایگی فاسقان. از فتنه آنان بر حذر باشید و از آستانشان دوری گزینید». تحف العقول، ص۱۸۲.</ref>. | در [[منطق]] [[دین]] و [[سیره معصومین]] جای هیچگونه [[سازش]] با [[ستمگران]] وجود ندارد و کمترین اقدامی که موجب [[تحکیم]] ستم و بقای آن شود، [[نفی]] شده است. [[امام سجاد]]{{ع}} در [[پرهیز]] از نزدیکی به ستمگران و [[یاری]] آنان فرموده است: {{متن حدیث|وَ إِيَّاكُمْ وَ صُحْبَةَ الْعَاصِينَ وَ مَعُونَةَ الظَّالِمِينَ وَ مُجَاوَرَةَ الْفَاسِقِينَ احْذَرُوا فِتْنَتَهُمْ وَ تَبَاعَدُوا مِنْ سَاحَتِهِمْ}}<ref>«بپرهیز از همنشینی گنهکاران و یاری ستمگران و همسایگی فاسقان. از فتنه آنان بر حذر باشید و از آستانشان دوری گزینید». تحف العقول، ص۱۸۲.</ref>. | ||