مسئولیت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

تنها [[انسان]] است که می‌شود برای او [[قانون]] طرح کرد و او را مختار و [[آزاد]] گذاشت و به او گفت: اگر [[راه]] [[سعادت]] را می‌خواهی طی کنی باید از اینجا بروی و اگر راه [[بدبختی]] را می‌خواهی بروی از این طرف، و در هر حال، [[اختیار]] با خودت است، حالا این تو هستی و این راه. این موضوع نامش تکلیف است<ref>اسلام و مقتضیات زمان، ج۱، ص۲۶.</ref>. انسان یگانه موجود ممتازی است که این امکان” و “توانایی” شگفت را دارد که در چارچوب یک [[سلسله]] [[قوانین]] قراردادی [[رفتار]] نماید. این قوانین قراردادی از آن نظر که از طرف یک [[مقام]] صلاحیّت‌دار وضع می‌شود و به انسان [[تحمیل]] می‌شود و [[تحمل]] قانون از نوعی [[زحمت]] و [[مشقّت]] خالی نیست، به نام “تکلیف” خوانده می‌شود<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.

کلمه “تکلیف” از مادّه “کلفت” است که مفهوم مشقّت دارد<ref>پاسخ استاد به نقد کتاب مسئله حجاب، ص۹.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۷۹.</ref>

تکلیف بما لا یُطاق یعنی تکلیف به کاری که فوق [[طاقت]] و [[قدرت]] است کرده‌اند<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۲۹۵.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۲۸۰.</ref>