شمایل امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

[[هبیرة بن یریم]] از [[امام علی]]{{ع}} نقل می‌کند: هر کس می‌خواهد به صورت [[پیامبر]]{{صل}} از سر تا گردن بنگرد، به [[حسن بنگرد]]، و هر کس می‌خواهد به گردن تا پای او بنگرد، به [[حسین]] بنگرد. آن دو، شباهت به پیامبر{{صل}} را تقسیم کرده‌اند<ref>{{متن حدیث|مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى وَجهِ رَسولِ اللّهِ{{صل}} مِن رَأسِهِ إلى عُنُقِهِ، فَليَنظُر إلَى الحَسَنِ{{ع}}. وَ مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى ما لَدُن عُنُقِهِ إلى{{صل}}، فَليَنظُر إلَى الحُسَينِ{{ع}}، اقتَسَماهُ}} (المعجم الکبیر، ج۳، ص۹۵، ح۲۷۶۹؛ کنزالعمال، ج۱۳، ص۶۵۹، ح۳۷۶۷۴).</ref>.

 

از [[محمد بن ضحاک بن عثمان حزامی]] نقل شده: پیکر حسین{{ع}}، شبیه پیکر پیامبر{{صل}} بود<ref>{{متن حدیث|كانَ جَسَدُ الحُسَينِ{{ع}} شِبهَ جَسَدِ رَسُولِ اللّهِ{{صل}}}} (المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ش۲۸۴۵).</ref>.

 

از [[انس]] نقل است: حسن و حسین{{ع}}، شبیه‌ترینِ آنان به پیامبر{{صل}} بود<ref>{{متن حدیث|كانَ الحَسَنُ وَ الحُسَينُ{{عم}} أشبَهَهُم بِرَسُولِ اللّهِ{{صل}}}} (الإصابة، ج۲، ص۶۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۲.</ref>

[[محمد بن حنفیه]]، از [[امام حسن]]{{ع}} نثل می‌کند: [[حسین بن علی]]{{ع}}، شبیه‌ترینِ مردم به فاطمه{{س}} است و من، شبیه‌ترینِ مردم به [[خدیجه]] کبرا هستم<ref>{{متن حدیث|كَانَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ{{ع}} أَشْبَهَ‏ النَّاسِ‏ بِفَاطِمَةَ{{س}} وَ كُنْتُ أَنَا أَشْبَهَ النَّاسِ بِخَدِيجَةَ الْكُبْرَى}} (المناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۲؛ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۳۱۶، ح۲۱).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۲.</ref>

[[جابر]] از [[امام باقر]]{{ع}} اینگونه می‌گوید: گروهی بر حسین بن علی - که درودهای [[خدا]] بر آن دو باد - در آمدند و ایشان را دیدند که مویش را سیاه رنگ کرده است. علتش را پرسیدند. ایشان، دستش را به محاسنش کشید و فرمود: «پیامبر{{صل}} در یکی از جنگ‌هایش [[فرمان]] داد که [[مسلمانان]]، مویشان را سیاه رنگ کنند تا بِدان، در برابر [[مشرکان]]، تقویت شوند»<ref>{{متن حدیث|دَخَلَ قَوْمٌ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ{{صل}} فَرَأَوْهُ‏ مُخْتَضِباً بِالسَّوَادِ فَسَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ فَمَدَّ يَدَهُ إِلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا أَنْ يَخْتَضِبُوا بِالسَّوَادِ لِيَقْوَوْا بِهِ عَلَى الْمُشْرِكِينَ}} (الکافی، ج۶، ص۴۸۱، ح۴؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۱۸۵، ح۵۴۲).</ref>.

 

[[یعقوب بن سالم]] از [[امام صادق]]{{ع}} نقل می‌کند: [[حسین]] - که درودهای [[خدا]] بر او باد - در حالی [[شهید]] شد که مویش را با وَسْمه<ref>وَسمه (با کسر یا سکون سین)، درختی در یمن است که با برگ آن، مو را سیاه رنگ می‌کنند.</ref>، سیاه رنگ کرده بود<ref>{{متن حدیث|قُتِلَ الْحُسَيْنُ{{صل}} وَ هُوَ مُخْتَضِبٌ‏ بِالْوَسِمَةِ}} (الکافی، ج۶، ص۴۸۳، ح۵).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۳.</ref>

[[جابر]] از [[امام باقر]]{{ع}} نقل کرده: [[حسین بن علی]]{{ع}} کشته شد، در حالی که رَدایی سیاه و بافته از خَز<ref>خز، حیوانی شبیه سَمور است که پوست آن، لطیف و نرم است و از این‌رو برای لباس، مناسب است. به لباس حاصل از آن نیز خز می‌گویند.</ref> بر او بود<ref>{{متن حدیث|قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ{{ع}} وَ عَلَيْهِ‏ جُبَّةُ خَزٍّ دَكْنَاءُ}} (الکافی، ج۶، ص۴۵۲، ح۹).</ref>.

 

[[محمد بن حسن]] نقل می‌کند: حسین{{ع}}، [[روز]] عاشورای [[سال ۶۱ هجری]] در صحرای [[طف]] [[کربلا]]، شهید شد، در حالی که رَدای سیاهِ بافته از خز به تن داشت، پنجاه و شش ساله بود و مویش را سیاه رنگ کرده بود<ref>{{متن حدیث|قُتِلَ الحُسَينُ{{ع}} يَومَ عاشوراءَ سَنَةَ إحدى وسِتّينَ، بِالطَّفِّ بِكَربَلاءَ، وعَلَيهِ جُبَّةُ خَزٍّ دَكناءُ، وهُوَ صابِغٌ بِالسَّوادِ، وهُوَ ابنُ سِتٍّ وخَمسينَ}} (المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ش۲۸۴۲؛ تاریخ دمشق، ج۱۴، ص۲۵۲).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۳.</ref>

از [[ابو رزین]] این‌چنین نقل شده: حسین بن علی{{ع}}، در حالی که عمامه‌ای مشکی بر سر داشت، [[روز جمعه]] برای ما [[خطبه]] خواند<ref>{{متن حدیث|خَطَبَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ{{ع}} یَومَ الجُمُعَةِ وَ عَلَيْهِ‏ عِمَامَةٌ سَوْدَاءُ}} (المصنف، ابن أبی شیبة، ج۶، ص۴۶، ش۲۱).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>

[[علی بن سالم]] از امام صادقآورده است که: حسین بن علی{{ع}} دو انگشتر داشت که نقش یکی از آنها، «ذکرِ {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}، ساز و برگِ [[دیدار]] با خداست» و نقش دیگری، این بود: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>{{متن حدیث|كَانَ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ{{ع}} خَاتَمَانِ‏ نَقْشُ‏ أَحَدِهِمَا: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ عُدَّةٌ لِلِقَاءِ اللَّهِ، و نَقشُ الآخَرِ: إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}} (الأمالی، صدوق، ص۱۹۳، ح۲۰۴؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۴۷، ح۲۲).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>

* [[پرونده:13681353.jpg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]