آزادی‌های سیاسی اقلیت‌های دینی: تفاوت میان نسخه‌ها

مثال دیگر، حاضر شدن حضرت علی{{ع}} به عنوان مدعی و یک [[یهودی]] به عنوان متهم [[سرقت]] در [[دادگاه]] و عدم [[اثبات]] ادعای [[حضرت]] در [[محکمه]] به دلیل فقدان [[شاهد]] است که نمونه عالی از [[آزادی]] [[قضایی]] به شمار می‌رود<ref>بحار الانوار، ج۴۱، ص۵۶.</ref>. در [[نظام جمهوری اسلامی]]، [[آزادی سیاسی]] [[اقلیت‌ها]] در [[انتخاب]] [[رهبر]] و دیگر [[مقامات]] ارشد به عنوان یک [[شهروند]] محترم شمرده شده و [[رأی]] یک یهودی با رأی یک [[مسلمان]] در [[انتخابات]] - براساس [[قانون اساسی]] - یکسان است. اقلیت‌ها علاوه بر شرکت در انتخابات می‌توانند نمایندگانی را بر حسب [[جمعیت]] خود به مجلس [[شورا]] بفرستند<ref>قانون اساسی، اصل ۶۴.</ref> و [[نماینده]] آنان در مجلس مانند دیگر نماینده‌ها [[حق نظارت]]، سؤال و استیضاح از [[مسؤولان]] [[کشور]] را دارد<ref>قانون اساسی، اصل ۸۴.</ref>. [[امام خمینی]]، بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی، [[حق]] رأی اقلیت‌ها را به رسمیت شناخته، چنان‌که می‌فرماید: در [[حکومت اسلامی]] محلی برای [[اقلیت‌های مذهبی]] وجود دارد و آنها الآن هم [[وکیل]] دارند و در مجلس واردند. ما در حکومت اسلامی هم برای آنها این حق را قائلیم<ref>صحیفه نور، ج۳، ص۲۵۷.</ref>.

آنها در مملکت ما آزادند و حتی حق رأی دارند، حق تعیین وکیل دارند<ref>صحیفه نور، ج۴، ص۲۰۵.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[آزادی در فقه و حدود آن (کتاب)|آزادی در فقه و حدود آن]]، ص ۲۹۱.</ref>