سوره دخان در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

سوره دخان در علوم قرآنی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۳۹

۲ بایت حذف‌شده ، ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۱

←‏تنبیه

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش

@@ خط ۲۶: / خط ۲۶: @@
 {{متن قرآن|لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ}}<ref>«شبی خجسته» سوره دخان، آیه ۳.</ref> را تأویل به شب وصل به [[حق تعالی]] کرده‌اند؛ مانند [[قشیری]] که می‌نویسد: «و این شب را [[مبارک]] نامید زیرا شب آغاز وصل است، و پربرکت‌ترین شب، شبی است که [[بنده]] در آن شب با [[قلب]] خود حضور داشته باشد و [[پروردگار]] خود را [[مشاهده]] کند و به وسیله [[انوار]] وصال، [[غرق]] در نعمت‌های حق باشد و نسیم [[قرب]] به حق را بیابد»<ref>{{عربی|"وسماها: {{متن قرآن|لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ}}، لأنها لیلة افتتاح الوصلة. وأشد الليالي بركة ليلة يكون العبد فيها حاضراً، بقلبه، مشاهداً لربه، يتنعم فيها بأنوار الوصلة، ويجد فيها نسيم القربة"}}، لطائف الإشارات.</ref>.
-صاحب عرائس البیان آورده است: {{متن قرآن|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ}}<ref>«که ما آن را در شبی خجسته فرو فرستادیم، بی‌گمان ما بیم‌دهنده بودیم» سوره دخان، آیه ۳.</ref>، «شب مبارک، همان [[شب معراج]] است که [[دوست]] به دوست پیوست و این بر آن [[حضرت]] [[مبارک]] بود؛ زیرا [[پروردگار]] خود را دید و بر قلبش از [[آسمان]] ازل [[قرآن]] نازل شد و»<ref>عرائس البیان.</ref>.
+صاحب عرائس البیان آورده است: {{متن قرآن|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ}}<ref>«که ما آن را در شبی خجسته فرو فرستادیم، بی‌گمان ما بیم‌دهنده بودیم» سوره دخان، آیه ۳.</ref>، «شب مبارک، همان [[شب معراج]] است که [[دوست]] به دوست پیوست و این بر آن [[حضرت]] [[مبارک]] بود؛ زیرا [[پروردگار]] خود را دید و بر قلبش از [[آسمان]] ازل [[قرآن]] نازل شد.»<ref>عرائس البیان.</ref>.
 [[زمخشری]]، [[رازی]]، [[ابن کثیر]]، [[بیضاوی]]، [[جیلانی]]، [[ابن عاشور]] و [[مفسران]] دیگر مقصود از اصطلاح «کتاب» را قرآن نوشته‌اند. مانند: {{عربی|"والمراد بالكتاب: القرآن"}}<ref>التحریر.</ref>. [[قرآن کریم]] یک «[[نزول]] دفعی» داشته در [[شب قدر]] [[ماه رمضان]] و یک «نزول تدریجی» در طول بیست و سه سال. و هیچ یک با دیگری در [[تعارض]] نیست<ref> المیزان؛ تفسیر نمونه.</ref>. [[گریستن]] و نگریستن آسمان {{متن قرآن|فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ وَمَا كَانُوا مُنْظَرِينَ}}<ref>«آنگاه، نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه مهلت یافتند» سوره دخان، آیه ۲۹.</ref>. در [[الدر المنثور]] آمده است که: از روزی که [[دنیا]] [[خلق]] شده آسمان نگریسته، مگر به حال دو نفر. شخصی از [[عبید]] پرسید آیا جز این است که آسمان و [[زمین]] به حال [[مؤمن]] می‌گریند؟ گفت: این در همان محلی است که مؤمن در آنجا است و اعمالش از آنجا به آسمان بالا می‌رود و اما هیچ می‌دانی که معنای گریستن [[آسمان]] در این [[آیه]] چیست؟ گفت: نه. گفت آسمان گلگون می‌گردد و این گلگون شدن آسمان تنها در دو نوبت اتفاق افتاده است: اول زمانی که [[یحیی بن زکریا]] کشته شد و آسمان [[خون]] ببارید و دوم هم در هنگامی که [[حسین بن علی]]{{ع}} کشته شد که در آن [[روز]] نیز آسمان سرخ شد<ref>الدر المنثور.</ref>.