بحث:عصمت امام: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عصمت]] به معنای منع و امساک، عبارت از [[نیروی درونی]] [[حفاظت از گناه]] و [[مصونیت از اشتباه]] است که مایه [[اعتماد]] و [[اطمینان]] [[پیروان]] به [[درستی]] گفته‌ها و [[اعمال]] [[پیامبر]] و [[امامان]] و انطباق آن با [[فرامین الهی]] می‌‌شود.

یکی از [[اعتقادات شیعه]]، درباره [[انبیاء]] و [[ائمه]]، عصمت آنان از هرگونه [[گناه]] و [[اشتباه]] است، به این معنی که [[برگزیدگان الهی]]، [[هدایت کنندگان]] [[بشر]] و پیشوای آنان هستند و اقتضای این امر،[[ پیروی]] از آنان در تمام [[شؤون]] [[دینی]] و [[دنیوی]] است، بنابراین چنین مقتدایی لازم است مصون از هرگونه گناه و [[خطا]] باشد<ref>ر.ک: عبدالحسین خسروپناه، کلام نوین اسلامی، ج۲، ص۳۵۹ ـ ۳۶۲.</ref>.

زیربنای عصمت، [[لطف خداوند]] به [[حجت‌های الهی]] است که به موجب آن به اوج قلۀ [[باور]] می‌‌رسند، باوری که [[زشتی]] گناه را می‌‌بینند و با [[اختیار]] از این زشتی چشم می‌‌پوشند<ref>.ر.ک: خاتمی، سید احمد، در آستان امامان معصوم؛ ج۲، ص۱۴۵.</ref>. بنابراین عصمت، ناشی از [[کثرت]] [[علم]] است و هر چه علم، قویتر و شدیدتر باشد، عمل نیز به مقتضای علم، قوی‌تر خواهد بود. [[معصوم]] به زشتی و [[قبح]] گناه، علم دارد و با توجه به این علم، [[ارتکاب معصیت]] محال است<ref>ر.ک: قربانی، علی، امامت‌پژوهی، ص۱۶۲.</ref>.