بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
از جمله [[دلایل]] مذکور برای [[اثبات ضرورت عقلی عصمت پیامبران]] اینکه اگر [[فرستادگان الهی]] [[معصوم]] نباشند [[هدف از بعثت]] آنان تأمین نخواهد شد؛ زیرا [[ارتکاب گناه]] و [[زشتیها]] [[تنفر]] و [[انزجار]] [[مردم]] را به دنبال خواهد داشت و برخوردار نکردن [[پیامبر]] به صفت عصمت کاری مخالف [[حکمت]] خواهد بود که عقلاً بر [[خدا]] جایز نیست. | از جمله [[دلایل]] مذکور برای [[اثبات ضرورت عقلی عصمت پیامبران]] اینکه اگر [[فرستادگان الهی]] [[معصوم]] نباشند [[هدف از بعثت]] آنان تأمین نخواهد شد؛ زیرا [[ارتکاب گناه]] و [[زشتیها]] [[تنفر]] و [[انزجار]] [[مردم]] را به دنبال خواهد داشت و برخوردار نکردن [[پیامبر]] به صفت عصمت کاری مخالف [[حکمت]] خواهد بود که عقلاً بر [[خدا]] جایز نیست. | ||
[[شیعیان]] نیز برخی از [[ادله عقلی اثبات عصمت پیامبران]] را در [[اثبات عصمت امامان]] به کار بردهاند. علاوه بر آنها، چون [[امامت]] را استمرار [[وظایف نبوت]] و [[امام]] را [[جانشین پیامبر|جانشین]] و [[خلیفه پیامبر]] در همه [[شؤون نبوت]] (جز در مسأله [[تلقی وحی]]) میدانند، در [[اثبات عقلی عصمت امامان]] گفتهاند: چنین [[انسانی]] باید در [[مقام]] تبیین و [[توضیح احکام الهی]] و [[سنت نبوی]]، از هر گونه [[انحراف]] عمدی و [[سهوی]] [[معصوم]] باشد و گرنه [[نقض غرض]] پیش آمده، [[هدف تشریع احکام]] و [[برانگیختن انبیا]] تحقق نخواهد یافت و این عقلاً بر [[خدای حکیم]] [[قبیح]] و به دور است. | [[شیعیان]] نیز برخی از [[ادله عقلی اثبات عصمت پیامبران]] را در [[اثبات عصمت امامان]] به کار بردهاند. علاوه بر آنها، چون [[امامت]] را استمرار [[وظایف نبوت]] و [[امام]] را [[جانشین پیامبر|جانشین]] و [[خلیفه پیامبر]] در همه [[شؤون نبوت]] (جز در مسأله [[تلقی وحی]]) میدانند، در [[اثبات عقلی عصمت امامان]] گفتهاند: چنین [[انسانی]] باید در [[مقام]] تبیین و [[توضیح احکام الهی]] و [[سنت نبوی]]، از هر گونه [[انحراف]] عمدی و [[سهوی]] [[معصوم]] باشد و گرنه [[نقض غرض]] پیش آمده، [[هدف تشریع احکام]] و [[برانگیختن انبیا]] تحقق نخواهد یافت و این عقلاً بر [[خدای حکیم]]، [[قبیح]] و به دور است. | ||
بر اساس [[آیات]] ۸۲ و ۸۳ [[سوره ص]]، [[شیطان]] در [[بندگان]] [[مخلص]] نمیتواند [[نفوذ]] کند و چون [[پیامبران]] با توجه به | بر اساس [[آیات]] ۸۲ و ۸۳ [[سوره ص]]، [[شیطان]] در [[بندگان]] [[مخلص]] نمیتواند [[نفوذ]] کند و چون [[پیامبران]] با توجه به [[آیه]] ۴۶ همین [[سوره]] از [[مخلصان]] شمرده شدند پس [[قرآن کریم]] به [[عصمت پیامبران]] نیز اشاره داشته است. [[علمای شیعه]] نیز، به [[آیات]] متعددی؛ همچون: [[آیه اولیالامر]]، [[آیه تطهیر]]، [[آیه ابتلای ابراهیم]]، [[آیه صادقین]]، [[آیه مودت]] و [[آیه صلوات]]، برای [[اثبات عصمت امامان]] استناد کردهاند. همچنین: [[روایات]] متعددی در [[اثبات عصمت پیامبران]] و [[اثبات]] [[پاکدامنی]] آنان از [[گناه]] موجود است. از طرفی دیگر، [[حدیث ثقلین]]، [[حدیث امان]] و [[حدیث سفینه]] ازجمله روایاتی است که در [[اثبات عصمت ائمه]] مورد استناد قرار گرفته است. | ||
با توجه به [[ادله عقلی]] و [[نقلی]] مذکور، [[ایمان به عصمت انبیا]] نزد همه [[مسلمانان]] از [[ضروریات دین]] و همچنین [[ایمان به عصمت امامان]] نزد [[امامیه]] از [[ضرورات مذهب]] است و با مقوله [[غلو]] سازگاری ندارد. | با توجه به [[ادله عقلی]] و [[نقلی]] مذکور، [[ایمان به عصمت انبیا]] نزد همه [[مسلمانان]] از [[ضروریات دین]] و همچنین [[ایمان به عصمت امامان]] نزد [[امامیه]] از [[ضرورات مذهب]] است و با مقوله [[غلو]] سازگاری ندارد. | ||