عصمت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''عصمت''' که در لغت به معنای بازداری و نگهداری یا مصونیت و برکنار بودن تعریف شده، در اصطلاح نیز به همین معنا به کار برده و گفته‌اند: عصمت به معنای محفوظ بودن شخص [[معصوم]] از [[گناه]] است و به همین دلیل آن را به [[پاکدامنی]] و [[ناآلودگی]] معنا کرده‌اند. اما درباره چیستی و مراتب یا گستره آن اختلاف‌نظر وجود دارد؛ برخی از [[دانشمندان علوم اسلامی]] [[حقیقت عصمت]] را [[نیروی درونی]] [[عقلی]] یا [[ملکه نفسانی]] برخاسته از [[لطف الهی|لطف]] و [[تفضل الهی]]، [[علم لدنی]]، [[اراده]] و [[انتخاب]] یا مجموع عوامل طبیعی، [[انسانی]] و [[الهی]] [[معصوم]] دانسته‌اند.

از جمله مواردی که [[پیروان]] [[مذاهب اسلامی]] متعدد، لفظ عصمت را در باره آنها به کار برده اند: [[فرشتگان]]، [[وحی]]، [[قرآن]]، [[پیامبران]] و [[امامان]] هستند. همه [[امّت اسلامی]] بر [[عصمت پیامبران]] از [[شرک]]، [[کفر]] و [[خطا]] در [[دریافت وحی|دریافت]] و [[ابلاغ وحی]] و همچنین از [[گناهان کبیره]] [[اتفاق نظر]] دارند. اما درباره مصونیتشان از دیگر [[گناهان]] و همچنین [[مصونیت از خطا]] در امور روزمره دچار [[اختلاف]] نظر شده‌اند. به [[باور]] بیشتر [[مسلمانان]]، [[پیامبران]] در این دو زمینه نیز [[معصوم]] هستند. اما مشهور [[علمای شیعه]] بر آن است که [[پیامبران]] از همه [[گناهان]] [[معصوم]] هستند و با تقوای والای خود و [[توفیق الهی]] هیچ‌گاه از روی عمد یا [[سهو]] دچار [[خطا]] و [[فراموشی]] در دریافت و ابلاغ وحی یا [[مرتکب گناه]] یا [[لغزش]] و [[اشتباه]] در [[امور فردی]] و [[اجتماعی]] نمی‌شوند. [[پیروان مذهب شیعه اثناعشری]] همین گونه از عصمت را برای [[امامان دوازده‌گانه از اهل بیت]]{{ع}} که [[جانشینان پیامبر خاتم]] هستند نیز [[اثبات]] کرده و آن را از [[شرایط امامت]] می‌‌شمارند. در سایر [[فرقه‌ها]] و [[مذاهب اسلامی]]، [[دانشمندان]] آنان دیدگاه‌های متفاوتی درباره [[عصمت انبیا]]، [[پدران انبیا]]، [[اولیای الهی]]، [[زنان پیامبر خاتم]]، [[اهل بیت]] او، [[صحابه]]، [[اولواالامر]] و غیره ارائه داده‌اند.