مراد از نظریه علمای ابرار چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«[[نظریه]] [[علمای ابرار]]: بر اساس این نظریه، [[ائمه]] هرگز با [[پیامبر]]{{صل}} قابل [[قیاس]] نیستند؛ چرا که پیامبر{{صل}} اولاً [[منصوب از جانب خداوند]] است، ثانیاً با [[علم لدنّی]] و غیراکتسابی "[[وحی]]" را تلقی کرده است، ثالثاً [[وحی الهی]] و [[سنت نبوی]] با [[ملکه]] [[عصمت]] از جانب [[خدا]] [[حفظ]] می‌شود. بر اساس این نظریه، اولاً ائمه توسط [[امام]] قبل به [[مردم]] و در مورد [[امام اول]] توسط پیامبر معرفی شده‌اند. به عبارت فنی‌تر به [[وصیت]] یا [[نص]] از امام قبل یا پیامبر در مورد [[امام علی]] و با [[اختبار]] و [[امتحان]] [[علمای شیعه]] ائمه [[تعیین]] می‌شده‌اند. ثانیاً ائمه فاقد علم لدنّی یا [[علم غیب]] هستند. [[امامان]]، [[معارف دینی]] را به شیوه اکتسابی از امام قبل به دست آورده‌اند و با [[رأی]] و [[اجتهاد]] و [[استنباط]]، [[احکام شرعی]] را تحصیل کرده‌اند و همانند دیگر [[آدمیان]]، خطاپذیرند، اگرچه کم‌خطا‌ترین هستند. ثالثاً اگرچه ائمه از مهذّب‌ترین و پاکیزه‌ترین افراد [[بشر]] به لحاظ دوری از [[معاصی]] هستند، اما عصمت در میان آدمیان منحصر به شخص پیامبر{{صل}} است. هرگونه صفت فرابشری برای ائمه [[انکار]] می‌شود و از ایشان با عنوان "علمای ابرار" ([[دانشمندان]] [[پرهیزکار]]) یاد می‌شود. هرگونه [[حق]] ویژه [[الهی]] و [[ارتباط]] اختصاصی با [[خداوند]] را خارج از شخص پیامبر نمی‌پذیرد. تفاوت [[ائمه اهل بیت]] (یعنی علمای ابرار) با دیگر [[عالمان دین]] در [[میزان]] [[علم]] و [[درجه]] [[تهذیب نفس]] و تقریشان به [[حضرت حق]] است.

::::::از همان [[زمان]] که گرایش‌های غالیانه به [[جامعه]] [[شیعه امامیه]] رخنه کرده و اندک اندک برخی از [[شیعیان]] را به خود جلب می‌نمود، بسیاری از شیعیان و [[اصحاب ائمه]] اطهار به شدت با نسبت هرگونه صفات [[فوق بشری]] به آنان [[مخالف]] بوده و بر این نکته تأکید می‌کردند که آنان فقط دانشمندانی پرهیزکار (علمای ابرار) بوده‌اند. هواداران این [[گرایش]] البته از نظر [[اطاعت]] و [[تبعیت از امام]]، پیرو و [[فرمان‌بردار]] بی‌چون و چرا وتسلیم محض بودند- چه ائمه از نظر آنان [[جانشینان]] بر [[حق پیامبر]] بودند که خود، [[مسلمانان]] را به [[پیروی]] از ایشان به عنوان [[مفسرین]] برحق [[کتاب خدا]] و [[وارث]] [[علم پیامبر]] [[فرمان]] داده بود - و همین، وجه تمایز این گروه از [[اصحاب ائمه]] از سایر مسلمانانی بود که به [[خدمت]] [[ائمه]] برای استفاده [[علمی]] یا [[محبت]] و ولای به [[خاندان پیامبر]] می‌آمدند و از آنان می‌آموختند و [[نقل حدیث]] و [[فتوا]] می‌کردند، اما نه به عنوان [[امام]] مفترض الطاعة، بلکه به عنوان دانشمندانی از خاندان پیامبر، برخی امکاناً ائمه‌ای چون [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} را [[داناترین]] [[عالم دین]] در [[روزگار]] خود می‌دانستند، ولی باز [[اطاعت]] آنان را به [[نص پیامبر]] [[واجب]] نمی‌شمردند؛ اما آن گروه از [[اصحاب]] با آن‌که به شدت تمام با نسبت هرگونه امر [[غیر طبیعی]] مانند [[علم غیب]] به ائمه [[مخالفت]] می‌کردند، [[شیعه]] و [[مطیع]] بی‌چون و چرای آنان بودند و ایشان را امام و [[رهبر]] [[اسلام]] می‌دانستند»<ref>مکتب در فرآیند تکامل، ص۴۸.</ref>»<ref>[[حسن علی‌پور وحید|علی‌پور وحید، حسن]]، [[مکتب در فرآیند نواندیشی (کتاب)|مکتب در فرآیند نواندیشی]]، ص ۱۱۸.</ref>

== پرسش‌های وابسته ==