مقام امانت الهی به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«{{عربی|وَ الأَمَانَةُ المَحفُوظَةُ}} خداوند متعال، [[ائمه]] {{عم}} را به صورت امانت در اختیار ما قرار داده است، امّا امانتی بسیار سنگین که فرمود: {{متن قرآن|إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ}}<ref>ما امانت را بر آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، آن‌ها از حمل آن سر برتافتند، و از آن هراسیدند؛ اما انسان آن را بر دوش کشید. سوره احزاب آیه ۷۲</ref>. در روایتی در ذیل این آیه حضرت فرمودند: منظور از امانت، ولایت [[امام علی|امیر مؤمنان علی]] {{ع}} است. خداوند متعال خود آن را حفظ کرده است. مگر قرآن کریم در میان این امّت امانت نیست؟ خداوند متعال در آیه دیگری می‌فرماید: {{متن قرآن|وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ}}<ref>و همانا ما آن (قرآن را) صیانت و محافظت می‌کنیم. سوره حجر آیه ۹</ref>. خداوند متعال، ائمه {{عم}} را در بین مردم قرار داد، آنان با مردم نشست و برخاست داشتند. مردم به راحتی می‌توانستند به خدمت آن بزرگواران برسند. در اثر کوتاهی مردم بود که [[امام کاظم]] {{ع}} سال‌ها در زندان به سر بردند، مقصّر مردم بودند. اگر [[امام مهدی|حضرت ولی عصر]] {{ع}} در دسترس مردم نیستند (تا به خدمتشان برسند؛ هم‌چنانی که اصحاب ائمه در زمانشان خدمت آن بزرگواران می‌رسیدند) مردم مقصّر هستند. امام {{ع}} در بین مردم است؛ ولی خداوند متعال، [[ائمه]] {{عم}} را حفظ کرده است. حفظ ائمه فقط به سالم بودن جانشان نیست؛ بلکه حفظ آنان به حفظ شخصیت آن بزرگواران است. شخصیت هر کسی به مبانی اعتقادی، اعمال و اخلاق اوست و انسان در این سه بُعد نشان داده شده و شناخته می‌شود. اگر این سه بُعد در کسی جمع شد آن جا کمال شخصیّت اوست. مرتبه بالای این ابعاد در ائمه اطهار {{عم}} وجود دارد. آیا تاکنون کسی توانسته به شخصیت ائمۀ ما خدشه‌ای وارد کند؛ چه در مبانی اعتقادیشان، چه در افعال و تروکشان و چه در صفات و ملکاتشان؟ دشمنان [[اهل بیت]] نیز به این جهات در [[ائمه]] {{عم}} اقرار می‌کنند و کسانی که پیرو [[اهل بیت]] نیستند نسبت به آنان خضوع می‌نمایند. پس شخصیّت [[ائمه]] {{عم}} محفوظ است، گرچه شخصشان محفوظ نبوده و به شهادت رسیده‌اند. بنابراین، آن بزرگواران در اختیار ما هستند، اما خداوند متعال حافظ آن‌هاست. البته پیروان [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} و ائمه {{عم}} موظّف هستند که در حفظ آن بزرگان کوشا باشند، خداوند متعال می‌فرماید: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها}}<ref>به راستی خدا به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبانش بدهید! سوره نساء آیه ۵۸</ref>.

::::::«واژه "امانت" و واژه "محفوظ" کلماتی روشن و بی‌نیاز از تفسیر‌اند. آنچه باید مورد بحث قرار گیرد، معنای ترکیبی آن است؛ یعنی باید دید مراد از "امانت محفوظه" چیست؟ شارحان [[زیارت جامعه کبیره]] چند معنا برای این جمله ذکر کرده‌اند:

::::::«{{عربی|وَ الاَمانَةُ المَحفُوظَةُ}} شمایید امانت محفوظ و سپرده‌ای که خداوند برای ارشاد و هدایت خلق شما را محفوظ داشته، و یا شما جمعی هستید که به عنوان امانت به خلق سپرده شده و حفظ و حراست شما بر آنان فرض و لازم گردیده است، و یا [[امامت]] و ولایت شما امانتی است که خداوند به شما سپرده و حفظ و نگه‌داری آن را از شما خواسته و هر کدام از شما باید آن را به امام و حجّت بعد از خود برساند و بسپارد، و یا امامت و ولایت شما امانتی است که حق تعالی آن را بر همۀ موجودات عرضه داشته و هیچ کس به خود اجازۀ حمل آن را نداده است. هر کدام از این احتمالات شواهدی از روایات دارد که فقط به نقل یک حدیث نسبت به معنای آخر بسنده می‌کنیم.

::::::«{{عربی|وَالْأَمَانَةُ الْمَحْفُوظَةُ}}