جز
جایگزینی متن - 'دانشمندان یهود' به 'دانشمندان یهود'
جز (جایگزینی متن - 'طباطبایی، سید محمد حسین،' به 'طباطبایی، سید محمد حسین،') |
جز (جایگزینی متن - 'دانشمندان یهود' به 'دانشمندان یهود') |
||
| خط ۵۴: | خط ۵۴: | ||
==[[علم غیب]] [[خدا]] در [[عهد قدیم]] و جدید== | ==[[علم غیب]] [[خدا]] در [[عهد قدیم]] و جدید== | ||
*در [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] دانای مطلق است؛ یعنی او به همه چیز [[آگاه]] است. [[دانشمندان | *در [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] دانای مطلق است؛ یعنی او به همه چیز [[آگاه]] است. [[دانشمندان یهود]] در این باره گفتهاند: "کیفیت مافوقِ طبیعی [[علم]] و [[دانش الهی]] واضح است؛ حتی پیش از آنکه موجودی در رحم [[مادر]] شکل گیرد، [[فکر]] او در حضور [[خداوند]] مکشوف است، حتی پیش از آنکه [[فکری]] در ضمیر [[انسان]] پدید آید، این [[فکر]] در حضور [[خداوند]] [[آشکار]] است و حتی پیش از آنکه [[انسان]] سخن بگوید، [[خداوند]] میداند در ضمیر او چیست. [[علم غیب]] به شیوهای ناگسستنی، با [[صفت علم]] لایتناهی پیوسته است. علاوه بر آنکه [[خداوند]] هر آنچه را بوده و هست، میداند، از آنچه بعداً به وقوع خواهد پیوست نیز اطلاع دارد و همه چیز به توسط ذات [[قدوس]] متبارک [[پیش بینی]] شده، پیش از آن که روی دهد...".<ref>ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | ||
*[[علما]] و محققان [[عهد جدید]]، همچون [[دانشمندان]] [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] را دانای مطلق میدانند. هنری تیسن در این باره گفته است: "علمِ [[خدا]] را حد و مرزی نیست. او از ازل همه چیز را به طور کامل درباره خود و در باره سایر امور میداند؛ خواه این امور واقعی باشند یا احتمالی، خواه گذشته باشند، یا حال و [[آینده]]. او همه چیز را بدون واسطه و همزمان و به طور کامل و حقیقتاً میداند. وجود نقشه و [[نظم]] و [[نظام]] در [[خلقت]] و وجود [[عقل]] در [[انسان]]، نشان دهنده [[علم مطلق]] خداست. این شواهد و [[نشانهها]] در دنیای [[جان]] دار، دنیای بی [[جان]] در ارتباطات این دو [[جهان]] دیده میشود. [[عالی]] ترین [[مظهر]] آن، [[عقل انسان]] است. حضور مطلق [[خدا]] هم تأیید کننده [[علم مطلق]] اوست".<ref>سلیمانی اردستانی، درآمدی بر الهیات تطبیقی اسلام و مسیحیت، ص۱۰۸؛ ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | *[[علما]] و محققان [[عهد جدید]]، همچون [[دانشمندان]] [[عهد قدیم]]، [[خداوند]] را دانای مطلق میدانند. هنری تیسن در این باره گفته است: "علمِ [[خدا]] را حد و مرزی نیست. او از ازل همه چیز را به طور کامل درباره خود و در باره سایر امور میداند؛ خواه این امور واقعی باشند یا احتمالی، خواه گذشته باشند، یا حال و [[آینده]]. او همه چیز را بدون واسطه و همزمان و به طور کامل و حقیقتاً میداند. وجود نقشه و [[نظم]] و [[نظام]] در [[خلقت]] و وجود [[عقل]] در [[انسان]]، نشان دهنده [[علم مطلق]] خداست. این شواهد و [[نشانهها]] در دنیای [[جان]] دار، دنیای بی [[جان]] در ارتباطات این دو [[جهان]] دیده میشود. [[عالی]] ترین [[مظهر]] آن، [[عقل انسان]] است. حضور مطلق [[خدا]] هم تأیید کننده [[علم مطلق]] اوست".<ref>سلیمانی اردستانی، درآمدی بر الهیات تطبیقی اسلام و مسیحیت، ص۱۰۸؛ ر.ک. موسوی، سید امین، گستره علم غیب از دیدگاه عهدین و قرآن، ص ۴۹ ـ ۵۱</ref> | ||