انجیل در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

با این حال در اواسط [[قرن دوم]] میلادی مارسیون [[مقامات]] [[کلیسا]] را سخت تحت فشار قرار داد که موضع خود را تعیین کنند. وی، مخالف سرسخت [[یهودیان]] بود و در آن موقع تمام [[عهد عتیق]] و آن چه از نوشته‌های پس از [[عیسی]]{{ع}} که خیلی مرتبط با عهد عتیق بود یا از [[اخبار]] و [[احادیث]] [[یهودی]]، نشئت می‌‌گرفت را طرد می‌‌کرد. مارسیون، فقط [[انجیل لوقا]] و نوشته‌های [[پولس]] را معتبر می‌‌دانست؛ زیرا [[فکر]] می‌‌کرد که [[لوقا]] سخن گوی پولس بوده است.<ref>مسیحیت و بدعتها، ص۴۹</ref> کلیسا در واکنش به [[رفتار]] مارسیون، وی را [[کافر]] اعلام کرد و رساله‌های پولس را کنار گذاشت؛ اما بار دیگر انجیل‌های متی، [[مرقس]]، لوقا و [[یوحنّا]] را معتبر شناخته و چند اثر دیگر مانند اعمال رسولان را بر آنها افزود؛ با این همه در قرن‌های نخستین میلادی، فهرست کتاب‌های عهد جدید، نهایی نشد و لیست رسمی این کتاب‌ها با [[زمان]] [[تغییر]] می‌‌کرد و کم و زیاد می‌‌شد. به عنوان مثال، نوشته‌هایی که بعداً غیر معتبر، شناخته شدند، در مجموعه قبلی درج شده بود و حال آنکه نوشته‌های دیگری که در عهد جدید کنونی، قرار گرفته‌اند، در آن زمان، حذف شده بودند. [[شک و تردید]] در این موضوع تا مجمع [[روحانی]] هیپون در سال "۳۹۳میلادی" و مجمع روحانی کارتاژ در سال "۳۹۷میلادی" طول کشید.<ref>مقایسه ای میان تورات، انجیل، قرآن و علم، ص۱۱۱و ۱۱۲؛ دین مسیح، ص۴۷و ۴۸ و عیسی اسطوره یا تاریخ، ص۳۰ـ ۳۱</ref> و در مجمع اخیر بود که حذف‌های نهایی به عمل آمد و بیش از صد [[انجیل]] از بین برده شد و تنها چهار انجیل نگهداری شد تا در لیست نوشته‌های [[عهد جدید]] که کانن نامیده می‌‌شود، وارد شوند<ref>دین مسیح، ص۴۸</ref> بدین ترتیب در اوایل [[قرن پنجم]] میلادی تنها چهار انجیل توانستند به عنوان انجیل‌های رسمی جایگاه ثابتی را در عهد جدید، پیدا کنند.<ref>تاریخ تفکر مسیحی، ص۵</ref>.

#'''انجیل لُوقا''': این انجیل در سال‌های "۸۰ و ۹۰میلادی" توسط شخصی به نام [[لوقا]] "Luke" در [[انطاکیه]] و خطاب به [[مشرکین]] تألیف شده است.<ref>تاریخ تمدن، ج۳، ص۶۵۵، تکوین الأناجیل، ص۳۱</ref> لُوقا را به عنوان [[یار]] غیر [[یهودی]] الاصل [[پولس]] [[رسول]] معرفی می‌‌کنند، پس وی یکی از [[دوازده]] [[شاگرد]] عیسی{{ع}} نبوده است. وی، با آنکه بسیار به انجیل مَرْقُس تکیه می‌‌کند، در نوشته خود برخی از اندیشه‌های [[کلامی]] را وارد کرده که در دو انجیل قبل وجود ندارد. یعنی حوادث [[زندگی]] عیسی{{ع}} و [[تعالیم]] وی در این انجیل در پرتو [[مرگ]] و [[رستاخیز]] وی [[تفسیر]] می‌‌شود<ref>کلام مسیحی، ص۴۶</ref>. مهم‌ترین اندیشه‌های [[انجیل لوقا]] را می‌‌توان چنین خلاصه کرد: عمومیت [[رسالت]] عیسی و این که وی نه تنها به سوی [[یهود]]، بلکه به سوی همه [[امت‌ها]] فرستاده شده است. عیسی [[دوست]] [[گناه]] کاران و [[غم خوار]] [[رنج]] دیدگان... و مرد دعاست.<ref>همان، ص۴۷</ref>.

#'''انجیل یُوحنّا''': این انجیل در بین سال‌های "۹۵تا ۱۰۰م" توسط شخصی به نام یُوحنّا "yuhanna" و در [[آسیای صغیر]]، تألیف شده است.<ref>تکوین الاناجیل، ص۳۱</ref> یک دقت کامل در انجیل مذکور روشن می‌‌کند که خوانندگان [[انجیل یوحنا]] از وقایعی که در انجیل‌های سه گانه<ref>همنوا</ref>، نقل شده، اطلاع داشته‌اند. از این جهت معلوم است که انجیل یُوحنّا قدری عقب‌تر از انجیل‌های دیگر، نوشته شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۱۲</ref> این انجیل مدعی شرح حال نویسی [[حضرت عیسی]]{{ع}} نیست و [[مسیح]] را از لحاظ [[خداشناسی]] به عنوان لوگوس "کلمه" [[خداوند]]، [[آفریدگار جهان]] و رهاننده [[بشر]]، معرفی می‌‌کند و با انجیل‌های همنوا در بسیاری از جزئیات و همچنین در توصیف کلی مسیح مغایرت دارد.<ref>تاریخ تمدن، ج۳، ص۶۵۵</ref> از دیدگاه انجیل یوحنا، حوادث زندگی [[عیسی مسیح]] از تأثیر زندگی و کارهایش بر [[جامعه]] [[مسیحی]] حکایت می‌‌کند... انجیل یوحنا می‌‌گوید: عیسی [[نور]]، [[حقیقت]]، [[حیات]] و کسی است که راه رسیدن به [[خدا]] را به ما نشان می‌‌دهد.<ref>کلام مسیحی، ص۴۹</ref> همه این [[تعالیم]] در سخنان طولانی [[عیسی]]{{ع}} در [[شام]] آخری که با [[شاگردان]] صرف کرد، یافت می‌شود.<ref>انجیل یوحنا۱۳/۱۷</ref>. با آنکه انجیل‌های مَرْقس، [[متی]] و [[لوقا]] به دلیل ساختار و نحوه نقل [[کارها]] و سخنان عیسی{{ع}}، [[اناجیل]] همنوا و نظیر، نامیده می‌‌شوند.<ref>کلام مسیحی، ص۴۲</ref> و اصل همه آنها به زبان یونانی نوشته شده است.<ref>تاریخ تمدن، ج۳، ص۶۵۴</ref> با این همه میان یک [[انجیل]] با انجیل دیگر تناقض‌های فراوان، وجود دارد و در آنها اطلاعات [[تاریخی]] مبهم، شباهت با افسانه‌های [[خدایان]] [[مشرکان]]، حوادث ساختگی برای [[اثبات]] تحقق یافتن پیش گویی‌های [[عهد قدیم]] و... موجود است<ref>همان، ص۶۵۵</ref>.