عدل الهی در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

[[حاکمیت]]<ref>Sovereignty..</ref> به معنای [[حق]] انحصاری [[دولت]] برای [[اعمال قدرت]] بر قلمرو سرزمینی خاص است. این حاکمیت به [[قدرت]] [[برتر]] امکان [[قانون‌گذاری]] و [[اعمال]] آن را به [[قدرتمندان]] [[عطا]] می‌کند. بر اساس [[منطق قرآن کریم]]، این حق باید از سرچشمه‌ای [[سیراب]] شود که خود، سر منشأ همه [[حقوق]] است، لذا [[حاکمیت مطلق]] و کامل در عرصه هستی و [[حیات سیاسی]] [[انسان‌ها]] تنها از آن [[خداوند بزرگ]] است. هیچ کس در نگاه اولی، به جز [[خداوند]]، [[حق حاکمیت]] بر انسان‌ها ندارد؛ زیرا انسان‌ها همه [[آزاد]] [[آفریده]] شده‌اند. در [[قرآن کریم]]، به [[صراحت]] هر گونه حاکمیت از آن خداوند اعلام شده است: {{متن قرآن|إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ}}<ref>«داوری جز با خداوند نیست (که) حق را پی می‌گیرد» سوره انعام، آیه ۵۷.</ref>.

به تعبیر [[امام خمینی]]، از [[احکام]] روشن [[عقل]] که هیچ‌کس [[انکار]] آن را نمی‌تواند بکند، آن است که در میانه [[بشر]] [[قانون]] و [[حکومت]] لازم است و عائله بشر به [[تشکیلات]] و نظام‌نامه‌ها و [[ولایت]] و حکومت‌های اساسی [[نیازمند]] است. آنچه عقل [[خدا]] داده [[حکم]] می‌کند، آن است که [[تأسیس حکومت]] به طوری که بر [[مردم]] به حکم [[خرد]] لازم باشد، [[متابعت]] و [[پیروی]] از آن، از کسی روا و به جاست که [[مالک]] همه چیز مردم باشد و هر تصرفی در آنها بکند، [[تصرف]] در [[مال]] خود باشد و چنین شخصی که تصرف و ولایتش در تمام بشر به حکم خرد نافذ و درست است، [[خدای عالم]] است که مالک تمام موجودات و [[خالق]] [[ارض]] و سماوات است؛ پس هر حکمی که جاری کند، در مملکت خود جاری کرده و هر تصرفی بکند، در داده خود تصرف کرده است و اگر خدا به کسی حکومت داد و حکم او را توسط گفته [[پیغمبران]]، لازم الاطاعه دانست، بر بشر نیز لازم است از آن [[اطاعت]] کند و غیر از [[حکم خدا]] یا آنکه خدا [[تعیین]] کرده، هیچ حکمی را نباید بپذیرد و دلیلی هم ندارد که بپذیرد<ref>سید روح الله موسوی خمینی، کشف الاسرار، ص۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید کاظم سیدباقری|سیدباقری، سید کاظم]]، [[عدالت سیاسی در قرآن کریم (کتاب)|عدالت سیاسی در قرآن کریم]]، ص ۱۷۵-۱۸۰.</ref>

==پرسش مستقیم==

== منابع ==

{{پانویس}}

[[رده:مدخل]]