جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==[[کلمات قصار]] پیرامون [[حسن]] [[سلوک]]== | == [[کلمات قصار]] پیرامون [[حسن]] [[سلوک]] == | ||
در غررالحکم و دررالکلم در “باب حسن السلوک” سخنانی به اقتصار از مولای [[موحدان]]، [[امیرالمؤمنین]]، [[علی بن ابی طالب]]{{ع}}، بیان شده که در این جا برخی از آنها را [[نقل]] میکنیم: | در غررالحکم و دررالکلم در “باب حسن السلوک” سخنانی به اقتصار از مولای [[موحدان]]، [[امیرالمؤمنین]]، [[علی بن ابی طالب]] {{ع}}، بیان شده که در این جا برخی از آنها را [[نقل]] میکنیم: | ||
#{{متن حدیث|أَحْسَنُ شَيْءٍ الْخُلُقُ}}: [[بهترین]] چیز، [[خوی]] نیکوست. | #{{متن حدیث|أَحْسَنُ شَيْءٍ الْخُلُقُ}}: [[بهترین]] چیز، [[خوی]] نیکوست. | ||
#{{متن حدیث|أَكْرَمُ الْحَسَبِ الْخُلُقُ}}: گرامیترین حسب (چیزی که باعث مزیت [[انسان]] گردد)، [[خلق]] نیکوست. | #{{متن حدیث|أَكْرَمُ الْحَسَبِ الْخُلُقُ}}: گرامیترین حسب (چیزی که باعث مزیت [[انسان]] گردد)، [[خلق]] نیکوست. | ||
| خط ۴۹: | خط ۴۹: | ||
#{{متن حدیث|لَا عَيْشَ أَهْنَأُ مِنْ حُسْنِ الْخُلُقِ}}: هیچ زندگانی، گواراتر از [[حسن]] [[خُلق]] نیست. | #{{متن حدیث|لَا عَيْشَ أَهْنَأُ مِنْ حُسْنِ الْخُلُقِ}}: هیچ زندگانی، گواراتر از [[حسن]] [[خُلق]] نیست. | ||
#{{متن حدیث|مَنْ حَسُنَ خُلُقُهُ كَثُرَ مُحِبُّوهُ وَ أَنِسَتِ النُّفُوسُ بِهِ}}: هر که خلقش نیکو باشد، [[دوست]] دارندگانش بسیار شوند و [[نفوس]] ([[مردم]]) به او [[انس]] گیرند.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۵۹۴.</ref> | #{{متن حدیث|مَنْ حَسُنَ خُلُقُهُ كَثُرَ مُحِبُّوهُ وَ أَنِسَتِ النُّفُوسُ بِهِ}}: هر که خلقش نیکو باشد، [[دوست]] دارندگانش بسیار شوند و [[نفوس]] ([[مردم]]) به او [[انس]] گیرند.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۵۹۴.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۶۱: | خط ۵۹: | ||
[[رده:حسن سلوک]] | [[رده:حسن سلوک]] | ||