خودداری امام حسین از بیعت با یزید: تفاوت میان نسخه‌ها

==بگومگوی [[مروان]] و [[امام]]{{ع}} در راه==

در کتاب [[الملهوف (کتاب)|الملهوف]] آمده: صبحگاهان، [[حسین]]{{ع}} از [[منزل]] بیرون آمد تا ببیند چه خبر است. مروان، ایشان را دید و گفت: ای [[ابا عبدالله]]! من [[خیرخواه]] تو ام. به حرف من گوش بده تا [[نجات]] یابی. حسین{{ع}} فرمود: «[[نصیحت]] تو چیست؟ بگو تا بشنوم». مروان گفت: با [[یزید]]، [[امیر مؤمنان]]، [[بیعت]] کن که در آن، [[خیر]] [[دنیا]] و [[آخرت]] توست. حسین{{ع}} فرمود: {{متن قرآن|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}<ref>«ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم» سوره بقره، آیه ۱۵۶.</ref> با [[اسلام]] باید خداحافظی کرد، اگر [[امت]] [اسلام] به [[رهبری]] مانند یزید، دچار گردد. به [[راستی]] که از جدم [[پیامبر خدا]]{{صل}} شنیدم که می‌فرمود: [[خلافت]] بر [[خاندان]] [[ابو سفیان]]، [[حرام]] است». [[گفتگو]] بین ایشان و مروان به درازا کشید، تا این که مروان با [[عصبانیت]] جدا شد<ref>{{متن حدیث|أَصْبَحَ الْحُسَيْنُ{{ع}} فَخَرَجَ‏ مِنْ‏ مَنْزِلِهِ‏ يَسْتَمِعُ‏ الْأَخْبَارَ فَلَقِيَهُ مَرْوَانُ فَقَالَ لَهُ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِنِّي لَكَ نَاصِحٌ فَأَطِعْنِي تُرْشَدْ فَقَالَ الْحُسَيْنُ{{ع}} وَ مَا ذَاكَ قُلْ حَتَّى أَسْمَعَ فَقَالَ مَرْوَانُ إِنِّي آمُرُكَ بِبَيْعَةِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَإِنَّهُ خَيْرٌ لَكَ فِي دِينِكَ وَ دُنْيَاكَ فَقَالَ الْحُسَيْنُ{{ع}} {{متن قرآن|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}} وَ عَلَى الْإِسْلَامِ السَّلَامُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ الْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ يَزِيدَ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ جَدِّي رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} يَقُولُ الْخِلَافَةُ مُحَرَّمَةٌ عَلَى آلِ أَبِي سُفْيَانَ وَ طَالَ الْحَدِيثُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مَرْوَانَ حَتَّى انْصَرَفَ مَرْوَانُ وَ هُوَ غَضْبَانُ}} (الملهوف، ص۹۸؛ مثیر الأحزان، ص۱۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۲۸۷.</ref>

== منابع ==