بابل در فقه اسلامی
این مدخل زیرشاخهٔ بحث بابل است. بابل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بابل در قرآن - بابل در تاریخ اسلامی - بابل در فقه اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
قرآن کریم در قصه معروف دو فرشته به نامهای هاروت و ماروت از «بابل» نام برده است[۱]. سرزمین بابل ـ بر اساس روایتی از امیر مؤمنان (ع) ـ سرزمینی ملعون (که گرفتار عذاب الـهی گشته) و نخستین سرزمینی که در آن بت پرستیده شده معرفی گردیده است[۲]. عنوان بابل به مناسبت در باب صلات آمده است.
بابل از مکانهایی شمرده شده که نماز خواندن در آنها مکروه است. این سرزمین به "ارض خَسْف" (زمینی که ساکنانش را در خود فرو برده) معروف است[۳][۴]
منابع
پانویس
- ↑ جواهر الکلام، ج۲۰، ص۶۶؛ الحدائق الناضرة، ج۱۷، ص۳۴۲؛ المعتمد فی شرح المناسک، ج۵، ص۵۱۲؛ الروضة البهیة، ج۲، ص۳۲۹.
- ↑ وسائل الشیعة، ج۵، ص۱۸۰ ـ ۱۸۱
- ↑ رسائل الشریف المرتضی، ج۴، ص۸۲؛ کتاب السرائر، ج۱، ص۲۶۵؛ الحدائق الناضرة، ج۷، ص۲۱۳.
- ↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص۳۶.