خطبه ۱۳۱ نهج البلاغه
مقدمه
امام(ع) در این سخن که بخشی از یک سخن است به چند مطلب اشاره میکند:
- پذیرش حکومت از سوی او برای برافراشتن پرچم دین و عدالت در جامعه اسلامی و اصلاح بلاد و آسایش عباد و امنیّت مظلومان و ستمدیدگان است.
- در بخش دیگری از این خطبه به اختلافات فکری و عملی اصحابش اشاره کرده و میفرماید: با چنین شرایطی نمیتوان اصول عدالت را بر پاداشت و حق را به حق دار، رساند و تا وحدت در درون دلها و هماهنگی در عمل نبوده باشد رسیدن به این اهداف عالی غیر ممکن است.
- در بخش سوّم از این خطبه به معرفی خویش پرداخته و میفرماید، نخستین کسی بودم که پیام نبوت را پذیرفتم و اوّل کسی بودم که بعد از پیامبر(ص) نماز را بر پا داشتم.
- در بخش آخر این خطبه امام(ع) به صفات یک رهبر شایسته، اشاره میکند و با تعبیرات دقیق و حساب شده، اوصاف لازم را بر میشمرد، اوصافی که وجود آن در رهبر اسلامی ضامن بقا و ثبات است[۱].
