خطبه ۶۳ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه همانگونه که از عنوان آن برمیآید، هشداری است به همگان در مورد فتنه دنیا؛ امام(ع) در این خطبه به دو مطلب مهم اشاره میکند: نخست اینکه دنیا میتواند مایه نجات و یا مایه بدبختی انسانها گردد و این در حقیقت، بستگی به تفاوت دیدگاههایی دارد که درباره دنیا مطرح است. اگر دنیا هدف باشد و مال و ثروت و مقام و زرق و برقش، محبوب و مطلوب نهایی گردد، بیشک این دنیا مذموم است و مایه حسرت و اندوه و اگر به عنوان وسیله به آن نگاه شود و مزرعهای برای جهان آخرت گردد و ابزاری جهت نیل به ارزشهای والای انسانی شود، ممدوح است و مایه افتخار و مباهات! مطلب دیگری که امام(ع) در این خطبه به آن اشاره فرموده است، زوال و ناپایداری دنیا است، همانند سایه درختی که انسان چند لحظهای برای استراحت انتخاب میکند ولی چیزی نمیگذرد که سایه جا به جا میشود و محل خود را به آفتاب سوزان میدهد[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۳، ص۳۹۳ ـ ۳۹۴.