ذوالنسعه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

نام وی معلوم نیست؛ ابن حجر[۱] از وی در بخش اول الاصابه (صحابه) یاد کرده است و مستند صحابی بودن وی را روایتی دانسته که بخاری و نویسندگان کتاب‌های سنن از طریق اعمش[۲] چنین نقل کرده‌اند: مردی در زمان رسول خدا(ص) کشته شد و پیامبر(ص) قاتل را نزد ولی مقتول فرستاد. وی گفت: او را به عمد نکشته‌ام. رسول خدا(ص) به ولی مقتول فرمود: اگر راست بگوید و او را به قتل برسانی جایگاهت جهنم خواهد بود. از این رو، ولی مقتول از وی گذشت و قاتل در حالی که کتف‌های او با ریسمانی (نسعة) بسته بود و قسمتی از ریسمان به زمین کشیده می‌شد از منزل ولی مقتول خارج شد و به ذوالنسعه (صاحب ریسمان) معروف شد.[۳]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۴۹.
  2. ابومحمد سلیمان بن مهران، م ۱۴۸.
  3. ابوالقاسمی، عظیم، مقاله «ذوالنسعه»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۸۵.