نامه ۶۵ نهج البلاغه
مقدمه
امام این نامه را در جواب نامه دیگری از معاویه نگاشته است. کلام امام(ع) در این نامه به سه محور اساسی تقسیم میشود:
- در بخش اوّل امام معاویه را پند داده به او میگوید: وقت آن رسیده است که به راه راست برگردد و دست از خدعه و نیرنگ و شبهه افکنی در برابر حق و حقیقت بر دارد.
- در بخش دوم به محتوای نامهای که او به حضرت نوشته اشاره میکند و بیان میدارد که آن نامه آکنده از افسانههایی بود که از دانش و بردباری در آن اثری یافت نمیشد. امام به او میگوید که با نوشتن این نامه به هدفی که انتظار آن را دارد نمیرسد و اگر هم اکنون به فکر چاره نباشد درهای نجات بر روی او بسته خواهد شد و راه چاره ای برای او باقی نخواهد ماند.
- در بخش سوم میفرماید: این فکر را از سر خود بیرون کن که بتوانی والی و حاکم بر مسلمانان باشی و یا من بخشی از کشور اسلام (شام و مصر) را به تو واگذار کنم و پیش از آنکه لشکر حق بر تو پیروز شوند و راههای چاره به رؤیت بسته شود چارهای بیندیش و به راه حق باز گرد[۱].
