ابورمثه تیمی: تفاوت میان نسخه‌ها

ابورمثه تیمی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰

۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - ' صحابه نگاران ' به ' صحابه‌نگاران '

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۸۷

ویرایش

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 برخی هم [[کنیه]] ابو رمثه را تنها از آن یک نفر دانسته، ولی در تیمی یا تمیمی یا بلوی بودن او تردید کرده‌اند <ref>ابن حبان، ج۳، ص۸۲؛ مزی، ج۳۳، ص۳۱۶؛ ابن حجر، تهذیب، ج۱۲، ص۱۰۶.</ref>. به نظر می‌رسد بلوی، نسبت ابو رمثه نیست، بلکه [[ابوزمعه]]، [[عبید بن ارقم]] بلوی است که تصحیف [[زمعه]] و رمثه، باعث شده است خلیفة بن خیاط و ابن عبدالبر با دیگر متقدمان، ابو رمثه دیگری را به فهرست [[صحابه]] بیفزایند؛ به ویژه که در موارد کمی نسبت بلوی کنار ابورمثه آمده است.
-درباره چگونگی حضور ابو رمثه نزد [[رسول خدا]]{{صل}}، گزارش‌های متفاوتی وجود دارد. گروهی از صحابه نگاران به نقل از او می‌نویسند: با پدرم به دیدن [[پیامبر]] رفتیم. وقتی به حضور آن [[حضرت]] رسیدیم پدرم گفت: آیا او را می‌شناسی؟ گفتم: نه. گفت: او [[رسول]] خداست. من به خود لرزیدم؛ چون [[تصور]] می‌کردم [[پیامبر خدا]] شبیه [[مردم]] نیست، اما دیدم او [[انسانی]] است با گیسوان کوتاه و رنگ حناء بر آن، که دو بُرد سبز هم بر دوش دارد. پدرم بر او [[سلام]] کرد و پس از ساعتی [[گفتگو]] حضرت به او فرمود: این فرزند توست؟ پدرم پاسخ داد: [[سوگند]] به خدای [[کعبه]] آری. پیامبر فرمود: واقعاً؟ پدرم گفت: [[گواهی]] می‌دهم. رسول خدا{{صل}} از اینکه چه اندازه من با پدرم شباهت داریم و به دلیل قسم خوردن پدرم درباره من، لبخند زد و فرمود: "این پسر بر تو [[ستم]] نمی‌کند و تو بر او ستم روا نمی‌داری". سپس پدرم متوجه برآمدگی شانه پیامبر شد و عرض کرد: من طبیب هستم، اگر مایل‌اید آن را معالجه کنم؟ آن حضرت فرمود: "طبیب آن، کسی است که آن را [[خلق]] کرده است"<ref>ابن شبه، ج۱، ص۶۱۹؛ ابن ابی شیبه، ج۵، ص۴۲۲؛ بغوی، ج۲، ص۳۳۸؛ و بخش‌هایی از این روایت را ببینید در: ابن سعد، ج۱، ص۳۳۰، ۳۳۷ و ۳۵۰.</ref>.
+درباره چگونگی حضور ابو رمثه نزد [[رسول خدا]]{{صل}}، گزارش‌های متفاوتی وجود دارد. گروهی از [[صحابه‌نگاران]] به نقل از او می‌نویسند: با پدرم به دیدن [[پیامبر]] رفتیم. وقتی به حضور آن [[حضرت]] رسیدیم پدرم گفت: آیا او را می‌شناسی؟ گفتم: نه. گفت: او [[رسول]] خداست. من به خود لرزیدم؛ چون [[تصور]] می‌کردم [[پیامبر خدا]] شبیه [[مردم]] نیست، اما دیدم او [[انسانی]] است با گیسوان کوتاه و رنگ حناء بر آن، که دو بُرد سبز هم بر دوش دارد. پدرم بر او [[سلام]] کرد و پس از ساعتی [[گفتگو]] حضرت به او فرمود: این فرزند توست؟ پدرم پاسخ داد: [[سوگند]] به خدای [[کعبه]] آری. پیامبر فرمود: واقعاً؟ پدرم گفت: [[گواهی]] می‌دهم. رسول خدا{{صل}} از اینکه چه اندازه من با پدرم شباهت داریم و به دلیل قسم خوردن پدرم درباره من، لبخند زد و فرمود: "این پسر بر تو [[ستم]] نمی‌کند و تو بر او ستم روا نمی‌داری". سپس پدرم متوجه برآمدگی شانه پیامبر شد و عرض کرد: من طبیب هستم، اگر مایل‌اید آن را معالجه کنم؟ آن حضرت فرمود: "طبیب آن، کسی است که آن را [[خلق]] کرده است"<ref>ابن شبه، ج۱، ص۶۱۹؛ ابن ابی شیبه، ج۵، ص۴۲۲؛ بغوی، ج۲، ص۳۳۸؛ و بخش‌هایی از این روایت را ببینید در: ابن سعد، ج۱، ص۳۳۰، ۳۳۷ و ۳۵۰.</ref>.
 بر اساس گزارش دیگری، ابو رمثه با پسرش حضور [[پیامبر]] رسیده و مطالب [[روایت]] پیشین به خود ابو رمثه نسبت داده شده است<ref>ابن سعد، ج۱، ص۳۲۸؛ احمد بن حنبل، ج۲، ص۲۲۷؛ نسائی، ج۸، ص۵۳؛ طبرانی، ج۲۲، ص۲۸۳.</ref>. در گزارش دیگری از ابورمثه نقل می‌شود که [[رسول الله]] به من فرمود: "نزدیک بیا و به پشت من دست بکش". من چنین کردم. سپس انگشتانم را بر مُهر [[نبوت]] گذاشتم و فشار دادم. آن مُهر، قدری موی جمع شده بر کتف آن [[حضرت]] بود<ref>ابن سعد، ج۱، ص۳۲۷؛ ابن شبه، ج۱، ص۶۲۵.</ref>. به دلیل تصحیف دو واژه "آبی" و "ابنی" در این [[اخبار]] و از طرفی [[اختلاف]] شدید درباره نام وی، روشن نیست این [[صحابی]] با پدرش نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفته یا با فرزندش. گزارش [[ملاقات]] او با پیامبر، بیشتر در بخش [[شمایل]] آن حضرت در کتاب‌ها آمده است. ابو رمثه [[روایات]] {{متن حدیث |حَسَنٌ وَ حُسَيْنٌ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ}}؛ {{متن حدیث |حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْهُ}}؛ {{متن حدیث |أَحَبَّ اَللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً}}<ref>ابن عساکر، ج۶۴؛ ص۳۵.</ref>؛ {{متن حدیث |مَنْ كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّداً فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ اَلنَّارِ}}<ref>کتانی، ص۲۸.</ref>؛ و احادیثی مربوط به چگونگی [[سلام دادن]] پیامبر در [[نماز]]<ref>ابوداود، ج۱، ص۲۲۷.</ref>، [[نیکی به پدر و مادر]]<ref>حاکم نیشابوری، ج۴، ص۱۵۱.</ref> و اینکه رسول خدا{{صل}} ناخن و شارب خود را [[روز جمعه]] می‌گرفت<ref>شامی، ج۷، ص۳۴۹.</ref> نقل کرده است.