بیست و پنجم ذی‌حجه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[مفسران]] برای [[اثبات]] مدنی بودن [[سوره انسان]] افزون بر [[روایات]]، به شواهد و قراین دیگری نیز استناد جسته‌اند. [[علامه طباطبایی]] از [[سیاق آیات]] آن به ویژه از [[آیات]] {{متن قرآن|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ}}<ref>«به پیمان خود وفا می‌کنند» سوره انسان، آیه ۷.</ref> و {{متن قرآن|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه ۸.</ref> استفاده کرده است که این آیات از داستانی [[واقعی]] خبر می‌دهد و از بودن «[[اسیر]]» در میان کسانی که به دست آن [[ابرار]] [[اطعام]] شده‌اند، نتیجه می‌گیرد که این آیات [[مدنی]] است؛ زیرا [[مسلمانان]] در [[مکه]] اسیری در [[اختیار]] نداشته‌اند<ref>المیزان، ج۲، ص۱۳۵.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۲۷۴.</ref>

در فضیلت تلاوت این سوره [[مبارکه]] چند [[روایت]] نقل شده است که به ذکر سه [[حدیث]] اکتفا می‌شود:

#در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آمده است: {{متن حدیث|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هَلْ أَتَى كَانَ جَزَاؤُهُ عَلَى اللَّهِ جَنَّةً وَ حَرِيراً وَ مَنْ أَدْمَنَ قِرَاءَتَهَا قَوِيَتْ نَفْسَهُ الضَّعِیفَةُ...}}<ref>البرهان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۵۴۳.</ref>؛ کسی که سوره «[[هل اتی]]» را بخواند، [[پاداش]] او بر خدای سبحان [[بهشت]] و لباس‌های [[بهشتی]] است و کسی که به قرائت آن [[مداومت]] کند، نفس [[ضعیف]] او تقویت می‌شود.