آل داوود: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[خداوند]] پس از ذکر مواهبی که خاص [[داوود]] نموده چون [[اطاعت]] کوه و پرندگان از او و نرم شدن آهن به دست او و تفضلاتی که به [[سلیمان]] فرموده مانند اینکه باد را در [[اختیار]] او نهاد و [[پریان]] را مسخر او کرد و چشمه مس را برایش روان ساخت، می‌فرماید: آن متخصصان برای او هر چه می‌خواست: از نمازخانه‌ها و مجسمه‌ها و ظروف بزرگ مانند حوضچه‌ها و دیگ‌های چسبیده به [[زمین]] می‌ساختند. ای [[خاندان]] [[داوود]]، [[شکرگزار]] باشید و از [[بندگان]] من اندکی، سپاسگزارند {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها  و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>.

*از [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] این [[آیه]] آمده است که هشتاد مرد و هفتاد [[زن]] بودند که هرگز [[محراب]] (المقدس) از آنها خالی نبود و همگی از [[خاندان]] [[داوود]] بودند. این [[خاندان]] در میان [[بنی‌اسرائیل]] از [[حسن]] [[شهرت]] ویژه‌ای برخوردار بودند و [[حکمت]] یا [[حکمت]] نامه‌ای به آنها منسوب است که در [[روایات]] از آن نام برده شده است. از جمله از [[حضرت صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده که فرمود: در [[حکمت]] [[آل داوود]] آمده که بر [[خردمند]] است که به زمان خویش آشنا و به وظائفش پایبند بوده و زبانش را مواظب باشد <ref>معارف و معاریف، ج۱، ص۳۷-۳۸.</ref>.

*یکی از وجوه معنایی [[آل داوود]] از دیدگاه [[مفسران]] این است که [[داوود]] [[نماز]] را بر [[خانواده]]، [[فرزندان]] و زنانش تقسیم کرد و پس از آن، هر ساعتی از شبانه روز، یکی از آنان در [[محراب]] [[عبادت]] به [[نماز]] می‌ایستاد و این عمل بنابر [[دستور خداوند]] به [[آل داوود]] است {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها  و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>. طبق [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} نیز که آن را [[تأیید]] می‌کند این [[خاندان]] غیر از [[اطاعت]] و [[بندگی]] [[خداوند]] هیچ‌گونه [[وابستگی]] نداشته‌اند.

*این عنوان فقط یک بار در [[قرآن]] آمده است و در آن به [[آل داوود]] [[امر]] شده که برای [[شکرگزاری]] [[خداوند]] او را [[اطاعت]] و [[عبادت]] کنند {{متن قرآن|يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ}}<ref>«هر چه می‌خواست از محراب‌ها و تندیس‌ها  و کاسه‌های بزرگ حوض‌مانند و دیگ‌های استوار (جابه‌جا ناشدنی) برای او می‌ساختند؛ ای خاندان داوود! سپاس گزارید! و اندکی از بندگان من سپاسگزارند» سوره سبأ، آیه ۱۳.</ref>. بنا به [[نقلی]] از [[ابن مسعود]]، [[آل داوود]] پس از این [[دستور]] به [[نماز]] مشغول شدند و در شبانه روز ساعتی نبود مگر اینکه یکی از آنها به نوبت در [[محراب]] به [[نماز]] می‌ایستاد<ref>روح المعانی، ج۱۱، ص۲۹۴.</ref>.