دعوت به محبت خدا: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[پیامبر خدا]]{{صل}}: خداوند به همرازش [[موسی بن عمران]]{{ع}} وحی کرد: «ای موسی ! مرا دوست بدار و مرا نزد بندگانم محبوب گردان». [موسی] گفت: پروردگارا ! من تو را دوست دارم؛ اما چگونه تو را نزد بندگانت محبوب گردانم ؟ [خداوند] فرمود: «نعمت ها و آزمایش هایم را به یادشان بیاور؛ زیرا آنان به یاد نمی‌آورند؛ چرا که از من جز خوبی سراغ ندارند».<ref>{{عربی|اندازه=۱۲۰%|"رسول اللّه{{صل}}: أوحَی اللّهُ إلی نَجِیِّهِ موسَی بنِ عِمرانَ{{ع}}: یا موسی، أحبِبنی، وحَبِّبنی إلی خَلقی. قالَ: یا رَبَّ، إنّی اُحِبُّکَ، فَکَیفَ اُحَبِّبُکَ إلی خَلقِکَ ؟ قالَ: اُذکُر لَهُم نَعمائی عَلَیهِم وبَلائی عِندَهُم؛ فَإِنَّهُم لا یَذکُرونَ؛ إذ لا یَعرِفونَ مِنّی إلّا کُلَّ خَیرٍ"}}. الأمالی للطوسی: ص ۴۸۴ ح ۱۰۵۸ عن أیّوب بن نوح عن الإمام الرضا عن آبائه علیهم السلام، تنبیه الخواطر: ج ۲ ص ۱۷۶، بحار الأنوار: ج ۷۰ ص ۱۸ ح ۱۲.</ref>

* [[امام سجاد|امام زین العابدین]]{{ع}}: خداوند عز و جل به موسی{{ع}} وحی کرد: «مرا نزد بندگانم و آنان را نزد من، محبوب گردان!». [موسی] گفت: پروردگارا ! چه کار کنم ؟ فرمود: «لطف ها و نعمت‌هایم را به یادشان بیاور تا مرا دوست بدارند، که اگر یک گریزپا از دَرَم یا گمراه از خانه‌ام را بازگردانی، برایت از عبادت صد سالی که روزها را روزه و شب‌ها بیدارباشی، برتر است».<ref>{{عربی|اندازه=۱۲۰%|"الإمام زین العابدین{{ع}}: أوحَی اللّهُ عز و جل إلی موسی{{ع}}: حَبِّبنی إلی خَلقی، وحَبِّبِ خَلقی إلَیَّ. قالَ: یا رَبِّ، کَیفَ أفعَلُ ؟ قالَ: ذَکِّرهُم آلائی ونَعمائی لِیُحِبّونی، فَلَأَن تَرُدَّ آبِقا عَن بابی أو ضالّاً عَن فِنائی، أفضَلُ لَکَ مِن عِبادَةِ مِائَةِ سَنَةٍ بِصِیامِ نَهارِها وقِیامِ لَیلِها "}}. منیة المرید: ص ۱۱۶، تنبیه الخواطر: ج ۲ ص ۱۰۸، التفسیر المنسوب إلی الإمام العسکری{{ع}}: ص ۳۴۲ ح ۲۱۹، بحارالأنوار: ج ۲ ص ۴ ح ۶.</ref>

* [[پیامبر خدا]]{{صل}}: داوود{{ع}} در گفتگویش با پروردگار عز و جل گفت: پروردگارا! کدام یک از بندگانت، در نزد تو محبوب‌تر است که به خاطر دوستیِ تو، او را دوست بدارم؟ خداوند فرمود: «ای داوود! محبوب‌ترینِ بندگان نزد من، پاک دل پیراسته دست است. بدی به کسی نمی‌رساند، دنبال سخن‌چینی نمی‌رود، کوه‌ها از جا کنده نمی‌شود و او از جا کنده نمی‌شود و دوستدار من و آن کسی است که مرا دوست می‌دارد، و مرا نزد بندگانم محبوب می‌گردانَد». [داوود] گفت: پروردگارا! تو نیک می‌دانی که من تو را دوست دارم و دوستدار کسی هستم که تو را دوست دارد؛ اما چگونه تو را نزد بندگانت محبوب سازم؟ [خداوند] فرمود: «نشانه‌ها، آزمایش‌ها و نعمت‌هایم را به یادشان آر».<ref>{{عربی|اندازه=۱۲۰%|"رسول اللّه{{صل}}: إنَّ داودَ{{ع}} قالَ فی ما یُخاطِبُ رَبَّهُ عز و جل: یا رَبِّ، أیُّ عِبادِکَ أحَبُّ إلَیکَ، اُحِبُّهُ بِحُبِّکَ ؟ قالَ: یا داودُ، أحَبُّ عِبادی إلَیَّ: نَقِیُّ القَلبِ، نَقِیُّ الکَفَّینِ، لا یَأتی إلی أحَدٍ سوءا، ولا یَمشی بِالنَّمیمَةِ، تَزولُ الجِبالُ ولا یَزولُ، وأَحَبَّنی، وأَحَبَّ مَن یُحِبُّنی، وحَبَّبَنی إلی عِبادی. قالَ: یا رَبِّ، إنَّکَ لَتَعلَمُ أنّی اُحِبُّکَ، واُحِبُّ مَن یُحِبُّکَ، فَکَیفَ اُحَبِّبُکَ إلی عِبادِکَ ؟ قالَ: ذَکِّرهُم بِآیاتی وبَلائی ونَعمائی"}}.  شعب الإیمان: ج ۶ ص ۱۱۹ ح ۷۶۶۸، الفردوس: ج ۳ ص ۱۹۵ ح ۴۵۴۳ کلاهما عن ابن عبّاس، کنز العمّال: ج ۱۵ ص ۸۷۲ ح ۴۳۴۶۷.</ref>

* [[پیامبر خدا]]{{صل}}: خداوند عز و جل به [[داوود]]{{ع}} فرمود: «مرا دوست بدار و مرا نزد آفریده‌هایم محبوب گردان». داوود گفت: پروردگارا! باری، من تو را دوست دارم؛ اما چگونه تو را نزد مردم، محبوب گردانم؟ [خداوند] فرمود: «مرحمت‌هایم را به یادشان آر، که اگر آنها را به یادشان آری، مرا دوست خواهند داشت».<ref>{{عربی|اندازه=۱۲۰%|"عنه{{صل}}: قالَ اللّهُ عز و جل لِداودَ{{ع}}: أحبِبنی، وحَبِّبنی إلی خَلقی. قالَ: یا رَبِّ، نَعَم أنَا اُحِبُّکَ، فَکَیفَ اُحَبِّبُکَ إلی خَلقِکَ ؟ قالَ: اُذکُر أیادِیَّ عِندَهُم؛ فَإِنَّکَ إذا ذَکَرتَ لَهُم ذلِکَ أحَبّونی"}}. قصص الأنبیاء للراوندی: ص ۲۰۵ ح ۲۶۶، بحارالأنوار: ج ۱۴ ص ۳۷ ح ۱۶.</ref>

* [[پیامبر خدا]]{{صل}}: خدا را نزد بندگانش محبوب گردانید تا خداوند، شما را دوست داشته باشد.<ref>{{عربی|اندازه=۱۲۰%|"عنه{{صل}}: حَبِّبُوا اللّهَ إلی عِبادِهِ یُحِبَّکُمُ اللّهُ"}}. المعجم الکبیر: ج ۸ ص ۹۱ ح ۷۴۶۱ عن أبی اُمامة، کنز العمّال: ج ۱۵ ص ۷۷۷ ح ۴۳۰۶۴.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۱۰۸-۱۱۲.</ref>

{{مدخل وابسته}}

{{منبع جامع}}