ریاست‌دوستی: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[ادیان]] [[باطل]] و [[مذاهب]] بی‌ارزشی که در این عالم تولید شده و راهی به سوی [[وحی]] آسمانی ندارد، تنها از سر همین [[رذیلت اخلاقی]] پدید آمده؛ ادیانی که مؤسّسانش خود به‌واسطه این [[رذیلت]] هلاک شده‌اند و هزاران و گاه میلیون‌ها نفر را به دنبال خویش به وادی [[هلاکت]] کشانده‌اند. نگاهی به [[تاریخ اسلام]] - به‌ویژه به دوران نخستین آن - نشان می‌دهد که تمامی [[مصیبت‌ها]] و مشکلاتی که این [[دین]] آسمانی در بدو [[ظهور]] خود تحمّل نمود، تنها و تنها از سرِ حبّ [[ریاست]] کسانی بود که با [[ظهور اسلام]]، [[ریاست]] خود را در معرض اضمحلال می‌یافتند. گذشته از آن، تمامی [[پیامبران]]، [[امامان]]، و نیز [[عالمان]] [[امّت]] از ابتدای عصر [[غیبت کبری]]، به رهزنانی دچار بوده‌اند که چون به این [[رذیلت]] متّصف می‌شدند، [[مردمان]] را از تبعیّت از آن معصومان‌{{عم}} و این هدایت‌گران باز می‌داشتند؛ چه به‌خوبی در می‌یافتند که [[هدایت الهی]]، [[ریاست]] [[دنیایی]] آنان را برنخواهد تابید: {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ شهری، بیم‌دهنده‌ای نفرستادیم مگر که کامرانان آن (شهر) گفتند: ما منکر پیام رسالت شماییم» سوره سبأ، آیه ۳۴.</ref>؛ {{متن قرآن|قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«سرکردگان قوم او گفتند: بی‌گمان ما تو را در گمراهی آشکاری می‌بینیم» سوره اعراف، آیه ۶۰.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۲.</ref>.

* [[راز]] این سخن مشهور در میان اخلاقیان و [[اهل دل]]، که روحیّه [[فرعون]] در همه [[انسان‌ها]] موجود است نیز، در همین مطلب نهفته است. آنان بر این اعتقادند که اگر کسی به [[مبارزه]] با این [[خوی]] برخاست و در این مسیر، گذشته از مجاهدت‌های سخت نفسانی، به دامن [[رحمت الهی]] نیز [[توسّل]] جست، می‌تواند از این مهلکه رهایی یابد؛ ورنه این روحیّه او را اندک‌ اندک به مراتبی از ادّعای ربوبیّت می‌رساند، همان‌گونه که [[فرعون]] نیز چنین ادّعایی داشت!. پر واضح است که ادّعای هرکس متناسب با حیطه [[قدرت]] و اختیارات اوست، امّا این در اصل [[رسوخ]] [[روحیه]] [[فرعونی]] در جان‌های [[مردم]]، تغییری حاصل نمی‌نماید. آنان که به ادّعاء [[نیابت]] از [[امام]]{{ع}}، یا احراز [[مقام امامت]]، یا [[نبوّت]]، و سرانجام ادّعای ربوبیّت برخاستند، آیا ادّعایشان بعد از [[رسوخ]] این [[رذیلت]] نبود؟ رسوخی که [[انسان]] را از مدارج کمال فرو می‌کشد و چنان به [[چاه]] [[ظلمت]] فرو می‌برد، که اندک اندک خود را [[نائب]] خاصّ [[امام]]، خود [[امام]]، [[پیامبر]] و سرانجام [[پروردگار]] عالَم می‌یابد!<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۳.</ref>.

* [[برتر]] از این آن‌که، این [[روحیه]] در بسیاری از [[افعال]] مستحبّی [[مردم]] نیز به‌چشم می‌آید؛ برخی از آنان به [[زیارت]] مشاهد مشرّفه می‌شتابند، و یا به برپایی مجالس [[مستحب]] می‌پردازند، تا تنها و تنها خود را مطرح کرده بر دیگران تحکّم کنند!.

* [[قرآن کریم]]، در نزدیک به سی [[آیه]] از "ملأ" یاد فرموده است؛ آنان که [[مردم]] را از راه [[حق]] باز می‌دارند، و تنها علّتی که آنان را به این کار [[تشویق]] می‌کند، حبّ ریاستی است که در جان‌شان نشسته است.[[دانشمندان]] و بزرگان آنان نیز از این [[رذیلت]] بهره‌ای بیشتر برده‌اند؛ از این رو بیشتر به [[اغفال]] [[مردمان]] می‌پردازند، و آنان را از رسیدن به [[حقیقت]] باز می‌دارند. بر این اساس، تمامی آیاتی که به مذمّت ملأ پرداخته است، خود در زمینه ملامت این [[رذیلت اخلاقی]] خواهد بود<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۸-۲۹.</ref>.

* [[تاریخ]] بسیاری از حکایات این‌گونه را برای ما بازگو می‌کند، تا دریابیم که [[رذیلت]] حبّ [[ریاست]]، [[آدمی]] را چسان به حیوانی درنده‌خو تبدیل می‌کند.

{{مدخل وابسته}}