زیاد بن نضر حارثی: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[زیاد بن نضر]] از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} و ساکن [[کوفه]] و یکی از مخلص‌ترین [[یاران]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} و از افسران [[فداکار]] آن [[حضرت]] در [[صفین]] بود، او مردی [[شجاع]] و [[دلاور]] به شمار می‌آمد که برای [[احتجاج]] در کج‌روی‌های [[عثمان]] به [[مدینه]] آمد، و سپس با [[حضرت علی]]{{ع}} [[بیعت]] کرد و در زمره [[فرماندهان لشکر]] [[سپاه علی]]{{ع}} قرار گرفت و در معرکه [[صفین]]، [[رشادت]] و [[شجاعت]] تحسین برانگیزی از خود نشان داد و در [[جنگ]] با [[خوارج]] [[نهروان]] شرکت کرد و در [[راه]] [[حقانیت]] [[ولایت علی]]{{ع}} سختی‌های زیادی [[تحمل]] نمود.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۸۳.</ref>

* [[نصر بن مزاحم]] می‌نویسد: [[زیاد بن نضر حارثی]]، برای حرکت به سوی [[شام]] برای [[جنگ]] با [[معاویه]] پس از [[یزید بن قیس]] برخاست و گفت: یا [[امیرالمؤمنین]]، [[یزید بن قیس]] سخنان ناصحانه و دوستانه‌ای ایراد کرد و هر چه می‌دانست، بیان کرد. سپس در ادامه گفت: ای [[امیرمؤمنان]]، اینک به [[خدا]] [[توکل]] و [[اعتماد]] کن، و ما را در حالی که [[یاری]] و [[نصرت]] داده شده هستی، نزد این [[دشمن]] بفرست، شاید بتوانیم موجب [[هدایت]] و [[نجات]] آنها شویم و به طور حتم اگر [[خداوند تعالی]] نسبت به آنها [[اراده]] خیری کرده باشد، هیچ‌گاه شمارا رها نمی‌کنند و به کسی که سابقه و [[فضیلت]] شما را ندارد [[پناهنده]] نخواهند شد، زیرا نه در [[همراهی]] [[پیامبر]]{{صل}} و نه در [[سبقت]] در [[اسلام]] و نه در [[خویشاوندی]] با [[پیامبر]]{{صل}} مانند شما نیستند و اگر اینها [[اجابت]] نکردند و سخن [[حق]] را نپذیرفتند و راهی جز [[جنگ]] و [[قتال]] برایمان باقی نگذاشتند، در آن صورت [[نبرد]] با آنها و دفع [[فتنه]] و شرشان برای ما سهل و آسان خواهد بود و در این صورت از [[خدا]] می‌خواهیم که آنان را به [[سرنوشت]] [[برادران]] دیروزشان ([[سپاهیان]] [[جمل]]) [[مبتلا]] نماید و نابودشان سازد.

* [[فرماندهان]] مقدمه [[سپاه امام]]{{ع}} (که با نیروهای [[رزمنده]] وارد [[سرزمین]] [[شام]] شده و از پل [[رقه]] عبور کرده بودند) بلافاصله برای [[حضرت]] [[پیام]] فرستادند که ما در مرز [[روم]] با لشکری از [[شام]] به [[فرماندهی]] [[ابو الاعور سلمی‌]] رو به رو شدیم و آنان حاضر به [[اطاعت]] از شما نیستند، اینک [[فرمان]] خود را برای ما بفرما.

* [[حضرت]] پس از دریافت [[نامه]] بلافاصله [[مالک اشتر]] را به عنوان [[فرمانده]] دو گروه [[تعیین]] نمود و به او فرمود: تو در [[قلب]] [[لشکر]] و [[زیاد]] [[فرمانده]] [[میمنه]] [[سپاه]] و [[شریح]] در [[میسره]] [[سپاه]] قرار ده و در ضمن توصیه‌هایی، به او فرمود که مراقب باش نه به [[دشمن]] نزدیک شوی و نه دور باشی، تا [[دشمن]] [[خیال]] نکند از او ترسی داری، و به کار خود ادامه ده تا ما هم به تو نزدیک شویم" آن گاه [[حضرت]] طی نامه‌ای [[فرماندهی]] [[مالک اشتر]] را به آن دو اعلام کرد و آنان را به [[اطاعت]] از مالک و رعایت [[حفظ]] [[آرامش]] در نیروها سفارش، و از آغازگر در [[جنگ]]، برحذر داشت.

* [[مالک اشتر]] به سرعت خود را به زیاد بن نضر حارثی و [[شریح]] رساند و به [[سپاه]] [[نظم]] خاصی بخشید و همان گونه که [[امام]]{{ع}} سفارش کرده بود از شروع [[جنگ]] خودداری کردند تا وقتی که [[ابو الاعور سلمی]] ‌جنگ را شروع نکرد، آنان آغاز به مقابله و [[جنگ]] ننمودند<ref>ر.ک: وقعة صفین، ص۱۵۵ - ۱۵۳؛ تاریخ طبری، ج۴، ص۵۶۶؛ کامل ابن اثیر، ج۲، ص۳۶۲ و شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۲۱۳.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۸۶-۵۸۷.</ref>

{{مدخل وابسته}}