جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[سوره مسد در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط = }} | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[سوره مسد در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۶: | ||
[[قرآن کریم]] در مورد این که چرا او را {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> (زنی که هیزم بر دوش میکشد) توصیف کرده، تفسیرهای متعددی بیان شده است: | [[قرآن کریم]] در مورد این که چرا او را {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> (زنی که هیزم بر دوش میکشد) توصیف کرده، تفسیرهای متعددی بیان شده است: | ||
#این [[آیه]] عطف به [[ضمیر]] در جمله {{متن قرآن|سَيَصْلَى}}<ref>«زودا که در آتشی زبانهدار درآید» سوره مسد، آیه ۳.</ref> و تقدیر آن چنین است که {{عربی|"سَيَصْلَى امْرَأَتُهُ"}}. یعنی [[همسر ابولهب]] نیز همچنین شعلههای [[دوزخ]] او را فراخواهد گرفت. چون امّ جمیل خار و خاشاک و علف تیغدار را از بیابان جمع میکرد و شبها بر سر راه رسول اللّه{{صل}} میافکند. | #این [[آیه]] عطف به [[ضمیر]] در جمله {{متن قرآن|سَيَصْلَى}}<ref>«زودا که در آتشی زبانهدار درآید» سوره مسد، آیه ۳.</ref> و تقدیر آن چنین است که {{عربی|"سَيَصْلَى امْرَأَتُهُ"}}. یعنی [[همسر ابولهب]] نیز همچنین شعلههای [[دوزخ]] او را فراخواهد گرفت. چون امّ جمیل خار و خاشاک و علف تیغدار را از بیابان جمع میکرد و شبها بر سر راه رسول اللّه{{صل}} میافکند. | ||
#[[قتاده]] گفته است با این که [[عوراء]] [[مال]] و [[ثروت]] بسیار داشت از [[بخل]] و خساست چوب و هیزم از بیابان جمع میکرد، خود به دوش گرفته آن را حمل میکرد و به [[شهر]] میآورد و از روی عنادی که با [[دین اسلام]] داشت، خار و خاشاک را از بیابان جمع کرده و به دوش میکشید و آنها را بر سر راه [[پیغمبر اسلام]]{{صل}} میریخت تا پاهای مبارکش آزرده شود<ref>ترجمه جوامع الجامع، ج۶، ص۷۳.</ref>. | # [[قتاده]] گفته است با این که [[عوراء]] [[مال]] و [[ثروت]] بسیار داشت از [[بخل]] و خساست چوب و هیزم از بیابان جمع میکرد، خود به دوش گرفته آن را حمل میکرد و به [[شهر]] میآورد و از روی عنادی که با [[دین اسلام]] داشت، خار و خاشاک را از بیابان جمع کرده و به دوش میکشید و آنها را بر سر راه [[پیغمبر اسلام]]{{صل}} میریخت تا پاهای مبارکش آزرده شود<ref>ترجمه جوامع الجامع، ج۶، ص۷۳.</ref>. | ||
#گفته شده این آیه او را [[توبیخ]] نموده از نظر اینکه او در فتنهانگیزی تمام بود و پیوسته [[آتش فتنه]] میان [[مردم]] برمیانگیخت بدین نظر او را آیه {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> خوانده است<ref>ترجمه جوامع الجامع، ج۶، ص۷۳.</ref>. | #گفته شده این آیه او را [[توبیخ]] نموده از نظر اینکه او در فتنهانگیزی تمام بود و پیوسته [[آتش فتنه]] میان [[مردم]] برمیانگیخت بدین نظر او را آیه {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> خوانده است<ref>ترجمه جوامع الجامع، ج۶، ص۷۳.</ref>. | ||
#{{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> کنایه از [[زن]] سخن چین و فتنهانگیزی است که آلت فعل و تحریک شود، چنانکه هر سخن چین و آلت [[فتنه]] را {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}} گویند. [[ابولهب]] خود آتش افروز بود و زنش هیزم بیار و فتنهانگیز. این تعبیر کنایه از سخن چینی و [[نمّامی]] او است. | #{{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}}<ref>«هیزمکش (دوزخ) است،» سوره مسد، آیه ۴.</ref> کنایه از [[زن]] سخن چین و فتنهانگیزی است که آلت فعل و تحریک شود، چنانکه هر سخن چین و آلت [[فتنه]] را {{متن قرآن|حَمَّالَةَ الْحَطَبِ}} گویند. [[ابولهب]] خود آتش افروز بود و زنش هیزم بیار و فتنهانگیز. این تعبیر کنایه از سخن چینی و [[نمّامی]] او است. | ||