جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
#{{متن قرآن|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛ | #{{متن قرآن|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛ | ||
#{{متن قرآن|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بیگمان نیکیها بدیها را میزدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛ | #{{متن قرآن|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بیگمان نیکیها بدیها را میزدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛ | ||
#{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیمدهندهای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]]{{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد میکند {{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و میفرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه میکند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقامجویی نیست، بلکه این وسیلهای است برای [[انذار]] [[انسانها]]»: {{متن قرآن|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیمدهندهای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته میشود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه میباید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح ]]- [[سوگند]] میخورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>. | #{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیمدهندهای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]]{{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد میکند {{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و میفرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه میکند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقامجویی نیست، بلکه این وسیلهای است برای [[انذار]] [[انسانها]]»: {{متن قرآن|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیمدهندهای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته میشود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه میباید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] میخورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>. | ||
#{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستادهای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]]{{صل}} را متهم میکردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد میکند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و میفرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستادهای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی؟ صبح را به موجود زندهای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز میشود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات میدمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] میشود و نفس تازه میکند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴). | #{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستادهای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]]{{صل}} را متهم میکردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد میکند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و میفرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستادهای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی؟ صبح را به موجود زندهای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز میشود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات میدمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] میشود و نفس تازه میکند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴). | ||
| خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
[[رده:صبح]] | [[رده:صبح]] | ||