جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = ادب زیارت | | موضوع مرتبط = ادب زیارت | ||
| خط ۱۰: | خط ۹: | ||
* [[احترام]] و ارج نهادن به [[جایگاه]] والای [[حرمهای مطهر]]، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سرودههای عالمانِ [[عارف]] درباره [[زیارت]] نیز به این عتبه بوسی و ابراز [[تواضع]] و [[ادب]] و [[محبت]] اشاره شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | * [[احترام]] و ارج نهادن به [[جایگاه]] والای [[حرمهای مطهر]]، گاهی هم به بوسیدن در و درگاه در هنگام ورود است. در برخی سرودههای عالمانِ [[عارف]] درباره [[زیارت]] نیز به این عتبه بوسی و ابراز [[تواضع]] و [[ادب]] و [[محبت]] اشاره شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | ||
* [[علامه مجلسی]] [[سخن]] [[شهید]] اول را در این مورد به عنوان یکی از [[آداب]] [[زیارت]] [[نقل]] میکند، سپس میافزاید که [[دلیل]] مستندی برای [[استحباب]] بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی [[سجود]] برای [[خدا]] به عنوان [[شکر الهی]] بر این [[توفیق]]، مانعی ندارد<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴و ۱۳۶..</ref> البته باید توجه داشت که بوسیدن [[زمین]] و درگاه به عنوان [[احترام]] و [[شکر]]، نباید به عنوان [[سجده]] بر [[امام]] تلقّی شود و بهانهای به دستِ [[مخالفان]] افتد تا چنین وانمود کنند که [[شیعیان]] در پیشگاه [[امامان]] خود [[سجده]] میکنند، درحالی که [[سجده]] بر غیر [[خدا]] جایز نیست!! بوسیدن [[زمین]] به شکرانه [[توفیق الهی]] و بر [[نعمت]] [[زیارت]]، غیر از [[سجده]] به یک [[انسان]] است. صورت بر [[زمین]] نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت [[ادب]] و ارادت و [[محبت]] نسبت به یکی از اولیای [[مقرّب]] درگاه خداست و هیچ ربطی به [[شرک]] و [[پرستش]] غیرخدا ندارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | * [[علامه مجلسی]] [[سخن]] [[شهید]] اول را در این مورد به عنوان یکی از [[آداب]] [[زیارت]] [[نقل]] میکند، سپس میافزاید که [[دلیل]] مستندی برای [[استحباب]] بوسیدن آستان و درگاه نداریم، ولی [[سجود]] برای [[خدا]] به عنوان [[شکر الهی]] بر این [[توفیق]]، مانعی ندارد<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴و ۱۳۶..</ref> البته باید توجه داشت که بوسیدن [[زمین]] و درگاه به عنوان [[احترام]] و [[شکر]]، نباید به عنوان [[سجده]] بر [[امام]] تلقّی شود و بهانهای به دستِ [[مخالفان]] افتد تا چنین وانمود کنند که [[شیعیان]] در پیشگاه [[امامان]] خود [[سجده]] میکنند، درحالی که [[سجده]] بر غیر [[خدا]] جایز نیست!! بوسیدن [[زمین]] به شکرانه [[توفیق الهی]] و بر [[نعمت]] [[زیارت]]، غیر از [[سجده]] به یک [[انسان]] است. صورت بر [[زمین]] نهادن یا بوسه بر آستان زدن، نهایت [[ادب]] و ارادت و [[محبت]] نسبت به یکی از اولیای [[مقرّب]] درگاه خداست و هیچ ربطی به [[شرک]] و [[پرستش]] غیرخدا ندارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۶، ۳۴۷.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||