غریم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

* این واژه در کتاب‌‏های لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref> طریحی، مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶</ref>. در [[روایات]] فراوانی آن را یکی از [[القاب]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}‏ یاد کرده‏‌اند. بیشتر به نظر می‏‌رسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این [[لقب]] نیز، از روی [[تقیه]] بوده که هرگاه [[شیعیان]] می‏‌خواستند مالی نزد آن حضرت یا [[وکیلان]] ایشان بفرستند، یا [[وصیت]] کنند و یا از جانب آن حضرت مطالبه کنند، این [[لقب]] را به کار می‏‌بردند.

* [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، می‏‌نویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}‏ را از روی [[تقیه]] یاد می‌‏کردند، از آن‏ استفاده می‏‌نمودند"<ref> شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>.

* بنابراین استفاده از این [[لقب]]، بیشتر در ارتباطات مالی [[شیعیان]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}- آن هم در طول [[غیبت]] صغرا- بوده است<ref> [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، باب ۴۵، ح ۵</ref>.

* [[محمد بن صالح]] گوید: " وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حواله‌‏هایی نزد پدرم بود که نشان می‏داد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref> محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۳۱۳ - ۳۱۴.</ref>.

== غریم در موعودنامه ==

== غریم در درسنامه ==

* این واژه در کتاب‌های لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref>مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶.</ref>. در [[روایات]] فراوانی از آن، به عنوان یکی از [[القاب حضرت مهدی]] {{ع}} یاد شده است. بیشتر به نظر می‌رسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این [[لقب]] نیز، از روی [[تقیه]] بوده که هرگاه [[شیعیان]] می‌خواستند [[مالی]] را نزد آن [[حضرت]] یا [[وکیلان]] ایشان بفرستند، یا [[وصیت]] کنند و یا از جانب آن [[حضرت]] مطالبه کنند، این [[لقب]] را به کار می‌بردند. [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، می‌نویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[حضرت مهدی]] {{ع}} را از روی [[تقیه]] یاد می‌کردند، از آن استفاده می‌نمودند"<ref>الارشاد، ص ۳۵۴.</ref>.

* بنابراین استفاده از این [[لقب]] بیشتر در ارتباطات [[مالی]] [[شیعیان]] با [[حضرت مهدی]] {{ع}}- آن هم در طول [[غیبت صغرا]]- بوده است<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۵.</ref>. [[محمد بن صالح]] گوید: "وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حواله‌هایی نزد پدرم بود که نشان می‌داد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref>کافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵.</ref>. [[اسحاق بن یعقوب]] گوید: "از [[شیخ عمری]] شنیدم که می‌گفت: با مردی شهری [[مصاحبت]] داشتم و به همراه او [[مالی]] برای غریم بود و آن را برای او فرستاد"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۶.</ref>. [[محمد بن هارون]] گوید: "از [[اموال]] غریم، پانصد [[دینار]] بر ذمه من بود"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۱۷.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۲۲۸، ۲۲۹.</ref>.

== غریم در فرهنگنامه آخر الزمان ==

* غریم به معنای بستانکار است. این نام را [[شیعیان]] در زمان [[تقیه]] به کار می‌بردند و [[حضرت]] را با این نام یاد می‌کردند، زیرا [[اموال]] بسیاری از [[حضرت]] در دست [[ستمگران]] بود<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۹۲.</ref>.