لشکر: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[لشکر در قرآن]] - [[لشکر در فقه سیاسی]] - [[لشکر در معارف دعا و زیارات]] - [[لشکر در معارف و سیره سجادی]] - [[لشکر در معارف مهدویت]]| پرسش مرتبط = }}

اعوان و [[انصار]]<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۱، ص۴۸۵.</ref>، لشکر، [[عسکر]]<ref>ابن‌منظور، لسان العرب، ج۳، ص۱۳۲.</ref>، [[سپاه]]، گروهی سازمان‌ یافته برای [[دفاع]] از مرام یا شخص یا [[یاری]] و تقویت آن <ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۲، ص۱۲۰.</ref>.

{{متن قرآن|وَإِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ}}<ref>«و بی‌گمان تنها سپاه ماست که پیروز است» سوره صافات، آیه ۱۷۳.</ref>. برخی احتمال فارسی‌ بودن ریشه [[جُند]] را مطرح کرده‌اند، [[آرتور جفری]] می‌نویسد: امکان دارد، این واژه از اصل [[ایرانی]] خود "گُند پهلوی" مستقیماً به [[زبان عربی]] رفته باشد، اما احتمال بیشتر آن است که این کار از طریق زبان آرامی انجام گرفته باشد<ref>بهاءالدین خرمشاهی، واژه‌های دخیل در قرآن مجید، ص۱۷۰. همو، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۶۹۰.</ref>. جمع [[جند]]، [[جنود]] و أجناد ذکر شده است<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۰۰.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۲۱۱-۲۱۲.</ref>.

پس از شکل‌گیری [[حکومت اسلامی]] در [[مدینه]]، [[پیامبر]] {{صل}} درصدد تشکیل نیروهای رزمی برآمد. با گذشت زمان، این نیروها در امور [[جنگی]]، از تجربه‌های کافی برخوردار گشتند و همین امر، زمینه‌ساز سپاهی [[عظیم]] از [[قبایل عرب]] - به ویژه [[مردم مدینه]]، طایف و دیگر [[شهرها]] - گردید. اوج شکل‌گیری سپاه [[منظم]] و منسجم [[اسلام]] در [[فتح مکه]] بود که برخی از واحدهای آن عبارت بودند از<ref>تاریخ التمدن الاسلامی، ج۱، ص۱۶۱.</ref>:

# سپاه هزار نفری از [[بنی سلیم]]؛

# سپاه پانصد نفری به [[فرماندهی]] [[زبیر بن عوام]] از [[مهاجران]]؛

# سپاه پانصد نفری از بنی کعب؛

# سپاه هزار نفری از تیره مزینه؛

# سپاه هشتصد نفری از تیره [[جهینه]] و....

تمامی این [[سپاهیان]]، دارای [[فرماندهی]] [[قوی]] و نیروهای منسجم و [[منظم]] سازمان یافته بودند. مهم‌ترین گروه از این نیروها، حدود پنج هزار تن از رزم‌آوران بودند که با دو هزار سرباز زره‌پوش و ساز و برگ و [[سلاح]] کامل، همراه با تعداد زیادی اسبان [[تندروی]] [[عربی]] و شتران سرخ مو، تشکیل یافت و نام دیگر آن "کتیبۀ خضرا" - لشکر سبز - بود<ref>المغازی، ح۲، ص۸۰۱-۷۷۹؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۷، ص۲۷۱-۲۷۰.</ref>. چنین سپاه عظیمی، پشتوانۀ [[سیاسی]] و [[امنیتی]] مهمّی بود که [[کافران]] را به [[تسلیم]] واداشت. [[امام علی]] {{ع}}، نیروهای نظامی و [[ارتش]] [[قوی]] را عامل قوام و دوام [[حکومت]] و سبب [[عزت]] [[دین]]، [[امنیت]] و [[استقلال]] [[دارالاسلام]] می‌داند<ref>نهج البلاغة، نامۀ ۵۳.</ref>.<ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص۱۲۱.</ref>

# [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']]

# [[پرونده:11677.jpg|22px]] [[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|'''واژه‌نامه فقه سیاسی''']]

[[رده:مدخل]]

[[رده:لشکر]]