نیایش دوازدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>

== منابع ==

[[رده:نیایش دوازدهم]]