ادعای مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان مدخل  =  

| مداخل مرتبط =  

== اهمیت مهدویت ==  

[[مهدویت]]" و آموزه‌های آن، موضوعی است که سابقه‌ای بس طولانی در [[اسلام]] دارد و [[رسول خدا]] {{صل}} در فرمایشات خود به آن اشاره نموده و [[ائمه]] {{ع}} نیز همواره به آن ‌‌پرداخته‌اند. از طرفی [[مسلمانان]] ـ به خصوص [[شیعیان]] ـ به این امر بنیادین [[اعتقاد]] [[راسخ]] دارند و آن را یکی از باورهای اصولی و اصیل خویش برمی‌شمرند که در [[قلوب]] توده‌های [[مردم]] [[رسوخ]] کرده و لذا چشم [[طمع]] افراد سودجو و [[منحرف]]، بیشتر متوجه آن شده و درصدد سوءاستفاده برآمده‌اند. از این رو در اعصار مختلف کسانی در قالب ادعاهای مختلف به [[دروغ]] خود را [[مهدی]] [[آخرالزمان]] ‌‌نامیده و برخی نیز با [[ادعای نیابت]] یا باب رابطۀ حضرت بودن، باعث [[گمراهی]] گروهی ‌‌شدند. پیشینۀ طولانی فرقه‌های [[منحرف]] و کثرت آنها، وجود اصل [[مهدویت]] به عنوان یکی از باورهای اصیل [[مسلمانان]] و مهم بودن اعتقاد به مهدویت در اذهان و [[قلوب]] آنان را آشکار می‌کند که "مهدویت" برای [[جامعۀ اسلامی]]، یک مسألۀ [[قرآنی]] و [[روایی]] شناخته شده و قطعی است<ref>ر.ک: [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۵۳۹-۵۴۰؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۱ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج‌۱، ص۱۰۱-۱۰۲.</ref>.

# '''[[مهدویت]]:''' بعضی از این [[دروغگویان]] مدعی [[مهدویت]] شده‌ و خود را «[[مهدی]]» می‌دانستند و به‌دنبال آن، فرقه‌ای [[انحرافی]] را بنیان نهاده‌‌اند که بسیاری از آنها با [[پشتیبانی]] [[استعمار]] به وجود آمده است. این‌گونه ادعاها، اندیشه‌ و [[اعتقاد]] [[مردم]] را به [[مهدی]] و مهدی‌باوری [[متزلزل]] نموده، وسیلۀ [[تفرقه]] و پراکندگی می‌گردند. جدای از برخی نهضت‌های [[جهان اسلام]] که جنبۀ [[حق‌طلبی]] داشتند ـ مانند [[زید]] بن [[علی بن حسین]] {{ع}} و مختار بن ابن ابی [[عبیده]] ثقفی ـ نوعی از [[نهضت‌ها]] مانند [[مهدی عباسی]] ([[عباسیان]])، [[عبدالله بن میمون]]، [[عبیدالله المهدی]](فاطمیون) و... پدید آمدند که هریک دارای عوامل و انگیزه‌های متفاوتی بوده‌اند. بعضی به [[انگیزه]] [[ریاست‌طلبی]] و [[مقام]] شکل گرفته و بعضی دیگر به [[طمع]] [[منافع]] [[مالی]] [[شیعه]] به وجود آمده و گروهی دیگر به تحریک استعمارگران و دسیسه‌های [[سیاسی]] امکان وجود یافته‌اند. وضعیت سخت [[اقتصادی]] و [[سیاسی]] زمینۀ [[پذیرش]] هرگونه ادعای [[نجات]] که با کمترین [[آینده‌نگری]] و [[عقلانیت]] ارائه شود را به وجود می‌آورد. از سوی دیگر، طرفداران یا تحریک‌کنندگان این افراد برای آنها روایاتی نیز [[جعل]] کرده‌اند یا کارهایی انجام داده‌اند که با [[روایات]] رسیده دربارۀ [[موعود]] [[اسلام]] مطابقت کند. کوته [[فکری]] و عدم [[بصیرت]] کافی به [[دین]] و آموزه‌های [[مأثور]] از [[معصومان]] {{ع}} نیز عامل دیگری در به ثمر رسیدن این تحرکات محسوب می‌شود که اگر با [[سکوت]] اندیشه‌ورزان و علمای [[آگاه به زمان]] توأم گردد، آسیب‌های جبران‌ناپذیری را به [[اندیشه]] [[انتظار]] وارد می‌سازد<ref>ر. ک: [[سید محمد میرتبار|میرتبار، سید محمد]]، [[آسیب‌شناسی جامعه منتظر (کتاب)|آسیب‌شناسی جامعه منتظر]]، ص ۱۰۱-۱۰۶</ref>.

# '''[[نیابت خاصه]]، [[وکالت]]، [[بابیت]]:''' افرادی به [[دروغ]] ادعا کرده‌اند که با آن [[حضرت]] [[ارتباط]] خاص دارند یا از سوی آن بزرگوار به [[مقام]] [[نیابت خاص]] رسیده‌اند که هر موقع بخواهند می‌توانند [[امام]] را ببینند، [[مشکلات]] به واسطۀ آنان حل می‌شود، آنها واسطه و باب میان [[مردم]] و [[امام]] هستند، پیامی را از [[امام]] آورده‌اند یا پیامی را برای [[امام]] می‌برند. این ادعا در حالی است که [[امام مهدی]] {{ع}} در آخرین نامۀ خود به [[نایب چهارم]]، تصریح کردند: «تو تا شش روز دیگر از [[دنیا خواهی]] رفت. کارهایت را سامان ده و درباره [[جانشینی]] از خود، به هیچ کس [[وصیت]] نکن که [[غیبت]] کامل فرارسیده است... و در [[آینده]] بعضی از [[شیعیان]] من [[ادعای مشاهده]] (و [[ارتباط]] با من) می‌کنند. [[آگاه]] باشید که هر کس قبل از [[خروج سفیانی]] و صیحۀ (آسمانی) [[ادعای مشاهده]] داشته باشد، [[دروغگو]] است»<ref>{{متن حدیث|فَإِنَّکَ مَیِّتٌ مَا بَیْنَکَ وَ بَیْنَ سِتَّةِ أَیَّامٍ فَاجْمَعْ أَمْرَکَ وَ لَا تُوصِ إِلَی أَحَدٍ یَقُومُ مَقَامَکَ بَعْدَ وَفَاتِکَ فَقَدْ وَقَعَتِ الْغَیْبَةُ الثَّانِیَةُ «۱» فَلَا ظُهُورَ إِلَّا بَعْدَ إِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ذَلِکَ بَعْدَ طُولِ الْأَمَدِ وَ قَسْوَةِ الْقُلُوبِ وَ امْتِلَاءِ الْأَرْضِ جَوْراً وَ سَیَأْتِی شِیعَتِی مَنْ یَدَّعِی الْمُشَاهَدَةَ أَلَا فَمَنِ ادَّعَی الْمُشَاهَدَةَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْیَانِیِّ وَ الصَّیْحَةِ فَهُوَ کَاذِبٌ مُفْتَرٍ}}؛ کمال الدین، ج ۲، باب ۴۵، ج ۴۵، ص ۲۹۴.</ref>. با این بیان روشن، هر شیعۀ [[آگاهی]] [[وظیفه]] دارد [[مدعیان ارتباط]] با [[امام]] {{ع}} و [[نیابت خاص]] از ایشان را [[تکذیب]] کرده و راه [[نفوذ]] و [[سودجویی]] این [[فرصت‌طلبان]] و [[دنیاخواهان]] را ببندد.

# دوری از مسیر [[اهل بیت]] {{ع}}؛