آیه غار: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[آیه غار در تفسیر و علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط  = }}

}}

[[آیه]] ۴۰ [[سوره]] [[توبه]] را که به [[هجرت]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[مکه]] به [[مدینه]] و پناهنده شدن [[پیامبر]] {{صل}} و [[ابوبکر]] در [[غار ثور]] اشاره دارد، "آیه غار" گفته‌اند<ref>الصحیح من سیرة النبی، ج‌۴، ص‌۲۳.</ref>: {{متن قرآن|إِلاَّ تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُواْ ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُواْ السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ}}<ref>اگر او را یاری ندهید بی‌گمان خداوند یاریش کرده است هنگامی که کافران او را که یکی از دو نفر بود (از مکّه) بیرون راندند، آنگاه که آن دو در غار بودند همان هنگام که به همراهش می‌گفت: مهراس که خداوند با ماست و خداوند آرامش خود را بر او فرو فرستاد و وی را با سپاهی که آنان را نمی‌دیدید پشتیبانی کرد و سخن کافران را فروتر نهاد و سخن خداوند است که فراتر است و خداوند پیروزمندی فرزانه است؛ سوره توبه، آیه۴۰.</ref>

# یعنی اگر شما او را یاری نکنید، کسی او را یاری خواهد نمود که زمانی که به جز یک مرد با او نبود، وی را یاری کرد. پس همان‌گونه که او را در گذشته یاری کرده در [[آینده]] هم یاری می‌کند.

در مورد {{متن قرآن|ثَانِيَ اثْنَيْنِ}} همه [[مفسران]] [[فریقین]] می‌گویند که آن دو نفر، [[رسول خدا]] {{صل}} و [[ابوبکر]] بودند و اینکه منظور از {{متن قرآن|ثَانِيَ}} که [[منصوب]] و بدل از ضمیر {{متن قرآن|أَخْرَجَهُ}} می‌باشد، پیامبر است که به [[رفیق]] همراهش ـ زمانی که برای مصون ماندن از دست [[مشرکین]] در [[غار ثور]] مخفی شده بودند و او دچار [[اندوه]] شده بود که مبادا [[مشرکان]] ایشان را گرفته و بکشند ـ [[دلداری]] داد که [[غصه]] نخور زیرا [[خدا]] با ماست. برخی مفسران گفته‌اند که ابوبکر برای [[جان]] خویش نگران نبود، بلکه از آن می‌ترسید که اگر رسول خدا {{صل}} کشته شود، [[امت]] هلاک گردد و [[دین]] از بین برود، اما از آنجا که خداوند به پیامبر [[الهام]] کرده بود که همواره مراقب اوست: {{متن قرآن|وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا}}<ref>«و بر فرمان پروردگارت شکیب کن که تو را زیر نظر داریم» سوره طور، آیه ۴۸.</ref>، دو کبوتر را [[مأمور]] کرد تا در آستانه در [[غار]] لانه ساخته و تخم بگذارند و نیز عنکبوتی را فرمود تا بر دهانه ورودی غار، چند لایه تار بتند و [[ملائکه]] را مأمور ساخت تا جلوی چشمان مشرکان را سد کنند و فکرشان را منصرف سازند. به این ترتیب به [[فکر]] هیچ کس نرسید که آن دو تن به درون غار رفته و مخفی شده باشند و در نتیجه از خطر مشرکان [[رهایی]] یافتند.

[[رده:آیات نامدار]]