آیه کنز: تفاوت میان نسخه‌ها

نقل است که علمای [[یهود]] در نزد [[مردم]] دوره [[جاهلیت]]، جلوه‌ای از [[شرافت]] و بزرگی داشتند و به این سبب، مردم به جز [[هزینه زندگی]]، انواع [[هدایا]] و تحفه‌ها را به ایشان پیشکش می‌کردند. همین مسائل باعث شد که پس از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و [[ظهور اسلام]]، همچنان به [[کفر]] و [[گمراهی]] و دشمنی‌شان ادامه دهند و به این وسیله، آن بزرگی و [[ریاست]] را [[حفظ]] نمایند؛ در نتیجه به منظور جلوگیری مردم از [[تبعیت]] [[راه خدا]] و رسولش: {{متن قرآن|وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ}}، [[حق]] را با [[باطل]] می‌آمیختند. [[خداوند]] به دنبال [[یادآوری]] کارهای ناشایسته [[احبار]] و [[رهبان]]، [[مؤمنان]] را از [[دنیاپرستی]]، [[مال‌دوستی]] و اندوختن [[مال]] فراوان - مانند علمای [[اهل کتاب]] - برحذر داشته و [[تهدید]] می‌کند که در صورت انباشتن زر و سیم و عدم [[انفاق]] به [[مساکین]] و فقراء عذابی سخت و دردناک خواهند چشید. برخی می‌گویند منظور از انفاق، دادن [[زکات]] [[اموال]] است، زیرا در گزارشی [[اجماعی]] از رسول خدا {{صل}} نقل است که فرمود: هر [[مالی]] که زکات آن داده نشود، کنز به شمار می‌آید، اگرچه آشکار باشد و هر مالی که زکات آن داده شده باشد، کنز نیست اگرچه در [[زمین]] [[دفن]] شده باشد. از [[امام علی]] {{ع}} نیز [[روایت]] شده است که مازاد بر چهار هزار [[دینار]] / [[درهم]] کنز است، چه زکاتش را داده باشند چه نداده باشند. به گزارش [[علی بن ابراهیم]]، [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: خداوند اندوختن زر و سیم را [[حرام]] نموده و به انفاق آن [[فرمان]] داده است. بدون تردید، این انفاق، همان زکات [[واجب]] است که عدم پرداختش موجب [[مؤاخذه]] و [[عذاب اخروی]] است.