بنی‌ساج: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

== معرفی اجمالی ==

== واژشناسی ==

== ورود به [[خلافت عباسی]] ==

از آغاز ورود ساجیان به [[دستگاه خلافت عباسی]]، [[آگاهی]] روشنی در دست نیست. ساجیان با [[مسلمان]] شدن و [[راه]] یافتن به دستگاه خلافت عباسی و جلب توجه [[خلفای عباسی]] به مقاماتی والا دست یافتند.<ref>تجارب الامم، ج۵، ص٩، «مقدمه». </ref> شماری از [[پژوهشگران]] معاصر با توجه به استیلای مسلمانان بر اُسروشَنه یا اشروسنه، از مناطق کهن ماوراءالنهر، و [[اسلام آوردن]] واپسین [[امیر]] آنجا به دست [[مأمون]] برآنند که ابوساج در همین دوره یا‌ اندکی بعد [[اسلام]] آورده است<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۵، ص۵۱۰، «ابوالساج». </ref> ساجیان را از کهن‌ترین سلسله‏‌های [[ایرانی]] [[مخالف]] [[خلافت عباسی]] دانسته‌اند<ref>نظری به تاریخ آذربایجان، ص۱۳۴.</ref>

آغاز گزارش‌ها از آمدن ساجیان به دستگاه خلافت عباسی، به ۲۲۲ق. بازمی‌گردد که به موجب آن، ابوساج از [[سرداران]] افشین [[فرمانده سپاه]] [[خلیفه عباسی]] بود<ref>نک: تاریخ طبری، ج۹، ص۴۷؛ الکامل، ج۶، ص۴۷۲-۴۷۳؛ اران از دوران باستان، ص۴۴۳.</ref> و برای [[نبرد]] با بابک خرمدین از سوی [[معتصم]] به [[آذربایجان]] فرستاده شد و در رأس دسته‌ای از سواران اُشروسِنی از خود [[دلیری]] نشان داد. ابوساج در سال ۲۲۴ق. [[فرماندهی]] سپاهی از دماوند را بر عهده داشته که برای نبرد با مازیار، [[حکمران]] محلی [[طبرستان]]، اعزام شد<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۸۶؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۵، ص۵۱۰.</ref> ابوساج در مأموریت [[سرکوب]] منکجور، [[حاکم]] ارمنستان شد<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۷۵-۴۷۸.</ref> و با [[تغییر]] [[خلیفه]]، به سبب خدماتش در [[سال ۲۴۴ق]]. از سوی [[متوکل عباسی]] به بازرسی [[راه]] [[مکه]] مامور شد<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۲۱۰؛ الکامل، ج۷، ص۸۶.</ref>. در ۲۴۹ق. ابوساج پس از سرکوبی [[شورش]] تَنوخِی‌ها در قِنَسرین در شمال [[سوریه]]، [[حکمران]] آنجا شد<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۴۹۷.</ref>

== [[ارتباط]] ساجیان با [[حجاز]] ==

== پاسداری از راه [[کوفه]] تا [[حجاز]] ==

ابوساج پس از [[خلافت]] یافتن [[معتز]] در ۲۵۲ق. موقعیتی [[استوار]] یافت و [[فرمان]] [[حکومت]] سواد، کناره رود [[فرات]]، را گرفت<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۳۵۳؛ الکامل، ج۷، ص۱۶۸.</ref> و مأمور پاسداری از راه کوفه تا حجاز شد؛ ابوساج در انجام مأموریت راهداری مکه سیاست‌های اجرایی ویژه به‌کار بست. او در هر منطقه [[فرماندهی]] با نیروی کافی مستقر کرد. یک تن را به [[انبار]] و فردی دیگر را به کوفه فرستاد و کسانی را روانه قصر ابن‌هبیره نمود و همراه این [[فرماندهان]]، نظامیانی برای انجام ماموریت فرستاد. از سوی دیگر، ابوساج دسته‌ای نظامی، سواره و پیاده، برای بررسی قلمرو و موقعیت راه‌ها و بیرون راندن [[راهزنان]] [[تعیین]] کرد<ref>نک: تجارب الامم، ج۴، ص۳۴۷-۳۴۹.</ref> به گزارش [[طبری]]، ابوساج برای ایجاد امنیت در راه‌ها، دسته‌های ویژه کوچک سامان داد و آنها را مامور بازرسی راه‌ها و منزلگاه‌ها کرد<ref>تاریخ طبری، ج۹، ص۳۵۳.</ref> سپس خود به بغداد آمد و در آن [[شهر]] با گروهی از طالبیان به سرکردگی [[ابوهاشم جعفری]] که قصد رفتن به‌کوفه داشت، روبه‌رو گشت و مانع [[سفر]] آنها شد. [[سیاست]] دیگر ابوساج در [[مراقبت]] از [[راه]] [[کوفه]] تا [[مکه]]، [[شناسایی]] و جلب گروه‌های مشکوک بود <ref>الکامل، ج۷، ص۱۶۸.</ref><ref>[[علی احمدی میرآقا|احمدی میرآقا، علی]]، [[بنی‌ساج (مقاله)|مقاله «بنی‌ساج»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۴ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۴.</ref>

== دور کردن ابوساج از مرکز [[خلافت]] ==

== حکمرانی [[محمد بن ساج]] ==

در سال ۲۶۶ق. حکمرانی حرمین و راهداری مکه ([[منصب]] عمل الحرمینی) پس از ابوساج، با نظر وی<ref>اتحاف الوری، ج٢، ص٣۵۵.</ref> یا از سوی امیر صفاری، [[عمرو]] بن لیث (۲۶۵- ٢٨٧ه. ق) که آن را از [[خلیفه عباسی]] گرفته بود، به فرزند ابوساج به نام ابوالمسافر محمد بن ابوساج دیوداد ملقب به افشین واگذار شد.<ref>تاریخ ابن خلدون، ج٣، ص۴٢٧؛ العقد الثمین، ج۲، ص۱۸۰؛ غایة المرام، ج١، ص۴۵۶ و ۴۵٧.</ref>محمد بن ابوساج آن‌گاه که به مکه رسید، با ابن‌مخزومی که مدعی همین [[مقام]] بود، جنگید و او را [[شکست]] داد<ref>العقد الثمین، ج۲، ص۳۳۲.</ref>

== [[قتل]] [[یوسف]] بن ابوساج ==