حمراءالاسد در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از [[جنگ بدر]]، [[قریش]] تصمیم گرفت از وسط راه برگشته و کار [[مسلمانان]] را یکسره کنند؛ لذا [[پیامبر]] فردای [[جنگ احد]] تصمیم گرفت با [[سپاه]] خود [[لشکر]] [[دشمن]] را دنبال کند، تا قریش را از بازگشت منصرف سازد. حضرت تنها به حاضران در [[غزوه احد]] اجازه داد حضور یابند. سپاه [[اسلام]] در '''حمراءالاسد''' اردو زدند و شب هنگام پیامبر {{صل}} دستور داد هر یک از سپاهیان آتشی را بر بلندی‌ها بیفروزد. این [[پیام]] برای قریش گویای حضور و روحیه آن سوی جبهه بود. [[خدا]] در این [[زمان]] هراسی درون قریش انداخت تا از تصمیم خود برگردند و به سوی [[مکه]] بازگشتند.

چرا آنها که از همراهان عبدالله بن ابی نبودند، در [[جنگ]] حمراء الاسد شرکت نکردند؟ آیا جراحت و زخم‌هایی که از احد بر [[بدن]] داشتند، بیش از جراحت‌ها و زخم‌های [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بود که به [[تنهایی]] هفتاد زخم بر تن داشت؟ چرا آن حضرت توانست به [[مأموریت]] برود، اما آنها نتوانستند؟ آیا این افراد آن قدر خسته بودند که به [[خواب]] بی‌هوشی رفته بودند و نتوانستند به میدان [[جنگ]] بروند؟ و یا بالاخره آیا اینها همان منافقانی نبودند که در شب [[احد]] تا صبح از [[هول و هراس]] فردا نخوابیدند؟ به [[زبان قرآن]] [[غرق]] خیالات و گمان‌های [[جاهلیت]] بودند؟<ref>{{متن قرآن|وَطَائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ}} «و گروهی (دیگر) که در اندیشه جان خود بودند با پنداری جاهلی به خداوند گمان نادرست بردند» سوره آل عمران، آیه ۱۵۴؛ {{متن حدیث|وَ أَهْلُ النِّفَاقِ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ}}؛ السیرة النبویة، ج۲، ص۱۱۵.</ref>.