سوره مریم در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

غرض این سوره به طوری که در آخرش می‌فرماید: {{متن قرآن|فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا}}<ref>«باری، جز این نیست که ما آن (قرآن) را به زبان تو آسان (بیان) کردیم تا بدان پرهیزگاران را نوید رسانی و گروهی ستیزه‌جو را بیم دهی» سوره مریم، آیه ۹۷.</ref> [[بشارت]] و [[انذار]] است، و این غرض را در سیاقی [[بدیع]] و بسیار جالب ریخته، نخست به داستان [[زکریا]] و [[یحیی]] و قصه مریم و عیسی و سرگذشت [[ابراهیم]] و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] و ماجرای [[موسی]] و [[هارون]] و داستان [[اسماعیل]] و حکایت [[ادریس]] و سهمی که به هر یک از ایشان از [[نعمت]] [[ولایت]] داده ـ که یا [[نبوت]] بوده و یا [[صدق]] و [[اخلاص]] ـ اشاره کرده، آن گاه علت این [[عنایت]] را چنین بیان فرموده که این بزرگواران خصلت‌های برجسته‌ای داشته‌اند از آن جمله نسبت به پروردگارشان [[خاضع]] و [[خاشع]] بودند، و لکن اخلاف ایشان از [[یاد خدا]] [[اعراض]] نموده به مسأله توجه به [[پروردگار]] به کلی بی‌اعتناء شدند، و به جای آن دنبال [[شهوت]] را گرفتند به همین جهت به زودی حالت [[غی]] را که همان از دست دادن [[رشد]] است [[دیدار]] می‌کنند، مگر آنکه کسی از ایشان [[توبه]] کند و به پروردگار خود بازگشت نماید که او سرانجام به [[اهل]] نعمت می‌پیوندد.

این سوره [[مردم]] را به سه [[طائفه]] تقسیم می‌کند:

گفته شده: این سوره بدون هیچ شکی در [[مکه]] نازل شده؛ زیرا هم عده‌ای از [[مفسرین]] مکی بودن آن را [[مورد اتفاق]] دانسته و هم مضامین آیاتش بر این معنا دلالت دارد.

'''ویژگی‌های [[سوره مریم]]:'''

# پس از [[سوره معارج]] و پیش از [[سوره طه]] در [[مکه]] نازل شد؛ به‌جز [[آیات]] ۵۸ و ۷۱ که مدنی‌اند.

'''محتوای عمده سوره:'''

# [[قیامت]] و [[حشر]] و نشر؛

== منابع ==