سیزدهم ذی‌حجه: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

{{متن حدیث|يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْمَعُ الْكَلَامَ وَ لَا أَحُسُّ الرُّؤْيَةَ}}؛ یا [[رسول الله]]، [[کلامی]] می‌شنوم و کسی را نمی‌بینم؟

{{متن حدیث|يَا عَلِيُّ هَذَا جَبْرَئِيلُ أَتَانِي مِنْ قِبَلِ رَبِّي بِتَصْدِيقِ مَا وَعَدَنِي‌}}؛ این جبرئیل است، از جانب [[خدا]] برای [[تصدیق]] آنچه خدا به من [[وعده]] داده آمده است.

عرض کرد: قربانت، پس چگونه بر [[حضرت قائم]] سلام کنند؟ فرمودند: می‌گویند: {{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّةَ اللَّهِ‌}}. سپس این را قرائت فرمودند:

{{متن قرآن|بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«برنهاده خداوند برای شما بهتر است اگر مؤمن باشید و من بر شما نگهبان نیستم» سوره هود، آیه ۸۶.</ref><ref>الکافی، ج۱، ص۴۱۱.</ref>.

{{متن حدیث|أَلَا إِنَّهُ لَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرَ أَخِي هَذَا، ألَا تَحِلُّ إِمْرَةُ الْمُؤْمِنِينَ بَعْدِي لِأَحَدٍ غَيْرِهِ}}<ref>روضة الواعظین، ج۱، ص۹۴.</ref>؛ هشدار که هرگز به جز این برادرم کسی نباید امیرالمؤمنین خوانده شود. هشدار که پس از من [[امارت]] [[مؤمنان]] برای کسی جز او روا نباشد.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۹۲.</ref>

{{متن حدیث|مَا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةً فِيهَا- {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} إِلَّا وَ عَلِيٌّ رَأْسُهَا وَ أَمِيرُهَا}}<ref>بحارالأنوار، ج۳۵، ص۳۵۲.</ref>؛ آیه‌ای در [[قرآن]] نازل نشده که در آن {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} باشد، جز اینکه علی سرآمد و [[امیر]] آن است.

{{متن حدیث|قَدْ أَفْلَحُوا بِكَ أَنْتَ وَ اللَّهِ أَمِيرُهُمْ تَمِيرُهُمْ مِنْ عِلْمِكَ فَيَمْتَارُونَ وَ أَنْتَ وَ اللَّهِ دَلِيلُهُمُ وَ بِكَ وَ اللَّهِ يَهْتَدُونَ}}؛ [[مؤمنان]] به تو [[رستگار]] می‌شوند، تو [[امیر]] آنان هستی، از [[علوم]] خود، آنان را [[تغذیه]] می‌کنی، و آنان توشه [[علمی]] خود را از تو دریافت می‌کنند؛ و به [[خدا]] [[سوگند]] تو دلیل [[رستگاری]] هستی و آنان به واسطه تو [[هدایت]] می‌شوند.

{{متن حدیث|لَوْ يَعْلَمُ النَّاسُ مَتَى سُمِّيَ عَلِيٌّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا أَنْكَرُوا فَضْلَهُ سُمِّيَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَ آدَمُ بَيْنَ الرُّوحِ وَ الْجَسَدِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت از پشت فرزندان آدم، زاده‌های آنها را برآورد و از آنان بر خودشان گواهی گرفت که آیا من پروردگارتان نیستم؟» سوره اعراف، آیه ۱۷۲.</ref> قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ بَلَى فَقَالَ تَعَالَى أَنَا رَبُّكُمْ وَ مُحَمَّدٌ نَبِيُّكُمْ وَ عَلِيٌّ أَمِيرُكُمْ}}؛ اگر [[مردم]] می‌دانستند علی چه زمانی به امیرالمؤمنین ملقب شد، هرگز [[فضیلت]] او را [[انکار]] نمی‌کردند. علی هنگامی به این نام نامیده شد که [[آدم]] هنوز [[خلق]] نشده بود. [[خداوند عزوجل]] فرمود: و زمانی که پروردگارت از پشت و صلب [[فرزندان آدم]]، [[ذریه]] آنها را برگرفت؛ و آنها را [[گواه]] بر خویشتن ساخت؛ (و فرمود:) «آیا من [[پروردگار]] شما نیستم؟» گفتند: «آری، [[گواهی]] می‌دهیم!» پس [[خداوند]] فرمود: «من خدای شما هستم و محمد [[پیامبر]] شما و علی [[امام]] و [[امیر]] شما می‌باشد».

{{متن حدیث|لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِي فِي السَّمَاءِ مَا مَرَرْتُ بِبَابٍ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ إِلَّا وَ رَأَيْتُ مَكْتُوباً عَلَيْهِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُخْلَقَ آدَمُ بِسَبْعِينَ أَلْفَ عَامٍ}}؛ در [[شب معراج]] به هر دری از درهای [[بهشت]] نظر می‌کردم، روی آن نوشته شده بود: [[علی بن ابی طالب]] از هفتاد هزار سال پیش از [[خلقت آدم]] [[امیرالمؤمنین]] بوده است<ref>بحارالانوار، ج۳۷، ص۳۳۹، ح۸۴.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۹۴.</ref>

بر اساس [[روایات]] دیگری پیامبر همین نحوه سلام را از هفت نفر که [[ابوبکر]]، [[عمر]]، [[طلحه]] و [[زبیر]] از جمله آنها بودند خواست که آنها درخواست پیامبر را [[اجابت]] کردند<ref>الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج۱، ص۴۸.</ref>.<ref>[[حبیب‌الله فرحزاد|فرحزاد، حبیب‌الله]]، [[غدیر برترین پیام آسمانی (کتاب)|غدیر برترین پیام آسمانی]]، ص ۱۹۶.</ref>

[[ابن خلدون]] [[مورخ]] [[اهل سنت]]، درباره کاربرد لقب امیرالمؤمنین درباره عمربن خطاب گفته است: [[صحابه]]، ابوبکر را [[خلیفه رسول الله]] می‌نامیدند. پس از او، [[عمر بن خطاب]] را [[خلیفه]] خلیفه رسول الله نامیدند. اما چون این کلمه سنگین بود و از [[قضا]] یکی از صحابه که به [[اختلاف]] نامش [[عبدالله بن جحش]]، یا [[عمرو عاص]]، یا [[مغیرة بن شعبه]] و یا [[ابوموسی اشعری]] دانسته شده است، عمر را امیرالمؤمنین خطاب کرد، از این‌رو صحابه خوششان آمد و تصویب کردند که او را به این لقب بخوانند<ref>دیوان المبتدأ و الخبر، ج۱، ص۲۸۳.</ref>.

بر اساس برخی گزارش‌ها، شخص [[خلیفه دوم]] در این نامگذاری نقش داشته است<ref>تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۲۰۸.</ref>.

== منابع ==