فرشتگان نوحه‌گر: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

در ماتم [[سالار شهیدان]]، همۀ کائنات گریان و نالان شدند، چه بصورت [[تکوینی]] چه زبانی و آشکارا. از جملۀ [[نوحه]] گران بر آن [[حضرت]]، فرشتگانند. [[حضرت رسول]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث|إِنَّ حَوْلَ قَبْرِ وُلْدِيَ الْحُسَيْنِ {{ع}} أَرْبَعَةُ آلاَفِ مَلَكٍ شُعْثاً غُبْراً يَبْكُونَ عَلَيْهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ...}}<ref>احقاق الحق، قاضی نور الله شوشتری، ج۱۱، ص۲۸۷.</ref>. پیرامون [[قبر]] فرزندم [[حسین]]، چهار هزار فرشته‌اند، ژولیده و غبارآلود، که تا [[روز رستاخیز]] بر او [[گریه]] می‌کنند.

و نیز: {{متن حدیث|تَبْكِي الْمَلاَئِكَةُ وَ السَّبْعُ الشِّدَادُ لِمَوْتِهِ وَ يَبْكِيهِ كُلُّ شَيْءٍ حَتَّى الطَّيْرُ فِي جَوِّ السَّمَاءِ وَ الْحِيتَانُ فِي جَوْفِ الْمَاءِ...}}<ref>بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۴۸.</ref>. [[فرشتگان]] و آسمان‌های هفتگانه، حتی پرندگان در [[آسمان]] و ماهی‌ها در آب، برای [[مرگ]] [[حسین]] {{ع}} [[گریه]] می‌کنند. به [[روایت]] [[امام صادق]] {{ع}}، چهار هزار [[فرشته]] برای [[یاری]] آن [[حضرت]] [[هبوط]] کردند، امّا چون [[اذن]] [[جهاد]] نیافتند، بازگشتند و دوباره فرود آمدند تا [[روز قیامت]] بر آن [[حضرت]] [[سوگواری]] کنند و [[رئیس]] آنان به نام "[[منصور]]" است<ref>مرآة العقول، علامه مجلسی، ج۵، ص۳۶۸.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۳۷۱.</ref>.