جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
== مقدمه == | |||
==مقدمه== | |||
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[التجا]] به [[خدای تعالی]]. | این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[التجا]] به [[خدای تعالی]]. | ||
[[انسان]] در خطرات به چه کسی [[پناه]] ببرد؟ [[ادیان آسمانی]] میگویند باید به کسی پناه ببرد که خطر را بشناسد و [[قدرت]] دفع آن را داشته باشد و از طرفی ما را [[دوست]] بدارد؛ و او کسی جز [[خدا]] نیست که علمش بیانتها و قدرتش بیاندازه است و مهرش نسبت به [[بندگان]] موج میزند. | [[انسان]] در خطرات به چه کسی [[پناه]] ببرد؟ [[ادیان آسمانی]] میگویند باید به کسی پناه ببرد که خطر را بشناسد و [[قدرت]] دفع آن را داشته باشد و از طرفی ما را [[دوست]] بدارد؛ و او کسی جز [[خدا]] نیست که علمش بیانتها و قدرتش بیاندازه است و مهرش نسبت به [[بندگان]] موج میزند. | ||
[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] با شمردن [[صفات خداوند]] و ناتوانیهای خود اینگونه به [[پروردگار]] خود التجا میجوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ}}؛ «ای [[خداوند]] اگر [[مشیت]] تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عفو]] کنی از [[فضل]] توست و اگر مشیت تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عقوبت]] کنی از [[عدل]] توست. بر ما منّت بنه و عفو خود نصیب ما کن و به [[بخشایش]] خویش از عذابت [[نجات]] بخش، که ما را [[طاقت]] آن نیست که به عدل خود با ما [[رفتار]] کنی و اگر بخشایش تو نباشد هیچیک از ما را نجات نباشد». | [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] با شمردن [[صفات خداوند]] و ناتوانیهای خود اینگونه به [[پروردگار]] خود التجا میجوید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ}}؛ «ای [[خداوند]] اگر [[مشیت]] تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عفو]] کنی از [[فضل]] توست و اگر مشیت تو بر آن قرار گیرد که ما را [[عقوبت]] کنی از [[عدل]] توست. بر ما منّت بنه و عفو خود نصیب ما کن و به [[بخشایش]] خویش از عذابت [[نجات]] بخش، که ما را [[طاقت]] آن نیست که به عدل خود با ما [[رفتار]] کنی و اگر بخشایش تو نباشد هیچیک از ما را نجات نباشد». | ||
«ای بینیازترین بینیازان، اینک ما بندگان تو در دست توایم، و من محتاجترین محتاجان به درگاه تو هستم. به گشایشی که در کار ما دهی [[بینوایی]] ما جبران کن و ما را از درگه خود مران که [[نومید]] گردیم. و هرگاه چنین شود، آن را که به [[امید]] [[نیکبختی]] روی به سوی تو نهاده [[بدبخت]] ساختهای و آن را که از فضل تو بخشایشطلبیده [[محروم]] داشتهای». | «ای بینیازترین بینیازان، اینک ما بندگان تو در دست توایم، و من محتاجترین محتاجان به درگاه تو هستم. به گشایشی که در کار ما دهی [[بینوایی]] ما جبران کن و ما را از درگه خود مران که [[نومید]] گردیم. و هرگاه چنین شود، آن را که به [[امید]] [[نیکبختی]] روی به سوی تو نهاده [[بدبخت]] ساختهای و آن را که از فضل تو بخشایشطلبیده [[محروم]] داشتهای». | ||