جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
== مقدمه == | |||
==مقدمه== | |||
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[پناه بردن به خدا]] از [[ناگواریها]] و خویهای بد و کارهای نکوهیده. | این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[پناه بردن به خدا]] از [[ناگواریها]] و خویهای بد و کارهای نکوهیده. | ||
[[خداوند]] [[انسان]] را گرامی داشته و [[زمین]] و [[آسمان]] را مسخر او قرار داده است<ref>{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُنِيرٍ}} «آیا ندیدهاید که خداوند آنچه را در آسمانها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمتهای آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟ و برخی از مردم بیهیچ دانش و رهنمود و کتاب روشنی درباره خدا چالش میورزند» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>، اما در کنار این [[توانایی]]، او موجودی آسیبپذیر است و علاوه بر خطرهای بیرونی، عوامل درونی مثل [[کارهای ناپسند]] و خویهای [[ناشایست]] او را [[تهدید]] میکند؛ خدای [[مهربان]] [[بهترین]] [[پناهگاه]] در این موارد است. | [[خداوند]] [[انسان]] را گرامی داشته و [[زمین]] و [[آسمان]] را مسخر او قرار داده است<ref>{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُنِيرٍ}} «آیا ندیدهاید که خداوند آنچه را در آسمانها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمتهای آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟ و برخی از مردم بیهیچ دانش و رهنمود و کتاب روشنی درباره خدا چالش میورزند» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>، اما در کنار این [[توانایی]]، او موجودی آسیبپذیر است و علاوه بر خطرهای بیرونی، عوامل درونی مثل [[کارهای ناپسند]] و خویهای [[ناشایست]] او را [[تهدید]] میکند؛ خدای [[مهربان]] [[بهترین]] [[پناهگاه]] در این موارد است. | ||
| خط ۸: | خط ۶: | ||
[[پناهندگی]] سه عنصر دارد: | [[پناهندگی]] سه عنصر دارد: | ||
#پناهبرنده که ما [[انسانها]] هستیم؛ | # پناهبرنده که ما [[انسانها]] هستیم؛ | ||
#پناهدهنده که خدایی است [[دانا]] و توانا که از روی مهرش به ما [[پناه]] میدهد و | # پناهدهنده که خدایی است [[دانا]] و توانا که از روی مهرش به ما [[پناه]] میدهد و | ||
#خطر. [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] ما را با [[چهل]] و چند خطر آشنا میکند؛ خطرهایی که از درون ما را تهدید میکنند و ما باید با [[شناخت]] آنها به خدای خود پناه ببریم. | # خطر. [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] ما را با [[چهل]] و چند خطر آشنا میکند؛ خطرهایی که از درون ما را تهدید میکنند و ما باید با [[شناخت]] آنها به خدای خود پناه ببریم. | ||
در این دعا امام نخست از [[اخلاق]] بد فردی به [[خدا]] پناه میبرد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجَانِ الْحِرْصِ}}؛ "بار خدایا، به تو پناه میبرم از [[شر]] و [[شور]] [[آزمندی]] و شدت [[خشم]] و [[غلبه]] [[حسد]] و [[ناتوانی]] در [[شکیبایی]] و اندک بودن [[قناعت]] و [[بدی خلق و خوی]] و [[اصرار]] [[شهوت]] و [[چیرگی]] [[عصبیّت]]. بار خدایا، به تو [[پناه]] میبرم از [[پیروی از هوای نفس]] و [[مخالفت با هدایت]] و فرو رفتن به [[خواب غفلت]] و [[اختیار]] تکلّف و [[برتری دادن باطل بر حق]] و [[اصرار بر گناه]] و [[خرد شمردن گناه]] و [[بزرگ شمردن طاعت]]". | در این دعا امام نخست از [[اخلاق]] بد فردی به [[خدا]] پناه میبرد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجَانِ الْحِرْصِ}}؛ "بار خدایا، به تو پناه میبرم از [[شر]] و [[شور]] [[آزمندی]] و شدت [[خشم]] و [[غلبه]] [[حسد]] و [[ناتوانی]] در [[شکیبایی]] و اندک بودن [[قناعت]] و [[بدی خلق و خوی]] و [[اصرار]] [[شهوت]] و [[چیرگی]] [[عصبیّت]]. بار خدایا، به تو [[پناه]] میبرم از [[پیروی از هوای نفس]] و [[مخالفت با هدایت]] و فرو رفتن به [[خواب غفلت]] و [[اختیار]] تکلّف و [[برتری دادن باطل بر حق]] و [[اصرار بر گناه]] و [[خرد شمردن گناه]] و [[بزرگ شمردن طاعت]]". | ||
| خط ۲۱: | خط ۱۹: | ||
«به تو پناه میبریم از [[شادکامی دشمنان]] و [[نیازمند]] شدن به اقران و از [[تنگنای معیشت]] و از مردن بیآنکه سازِ رفتن مهیا کرده باشیم». | «به تو پناه میبریم از [[شادکامی دشمنان]] و [[نیازمند]] شدن به اقران و از [[تنگنای معیشت]] و از مردن بیآنکه سازِ رفتن مهیا کرده باشیم». | ||
و در پایان بزرگترین [[خطرها]] را یاد میکند و با [[صلوات بر پیامبر]]{{صل}}، [[رحمت خدا]] را برای خود و همه مردان و [[زنان]] با [[ایمان]] [[طلب]] میکند: | و در پایان بزرگترین [[خطرها]] را یاد میکند و با [[صلوات بر پیامبر]] {{صل}}، [[رحمت خدا]] را برای خود و همه مردان و [[زنان]] با [[ایمان]] [[طلب]] میکند: | ||
«بارخدایا، به تو پناه میبریم از بزرگترین [[حسرت]] و گرانترین [[مصیبت]] و بدترین شوربختیها و بد سرانجامی و محرومشدن از [[ثواب]] [[آخرت]] و گرفتار شدن به [[عقاب]] [[روز رستاخیز]]». | «بارخدایا، به تو پناه میبریم از بزرگترین [[حسرت]] و گرانترین [[مصیبت]] و بدترین شوربختیها و بد سرانجامی و محرومشدن از [[ثواب]] [[آخرت]] و گرفتار شدن به [[عقاب]] [[روز رستاخیز]]». | ||
«بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[رحمت]] خویش مرا و همه مردان و زنان [[مؤمن]] را از آنچه گفته شد پناه ده، یا ارحم الراحمین».<ref>تفسیر نمونه، ج۲۷؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هشتم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۷.</ref> | «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[رحمت]] خویش مرا و همه مردان و زنان [[مؤمن]] را از آنچه گفته شد پناه ده، یا ارحم الراحمین».<ref>تفسیر نمونه، ج۲۷؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش هشتم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۷.</ref> | ||