وظیفه اقتصادی حاکم: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[وظیفه اقتصادی حاکم در قرآن]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در حدیث]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در معارف و سیره علوی]]| پرسش مرتبط = }} | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[وظیفه اقتصادی حاکم در قرآن]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در حدیث]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در معارف و سیره علوی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
==[[وظایف]] [[اقتصادی]]== | == [[وظایف]] [[اقتصادی]] == | ||
توجه به بخش [[اقتصاد]]: در کار [[خراج]] چنان بنگر که [[صلاح]] خراج دهندگان در آن است؛ چه صلاح خراج و خراج دهندگان به صلاح دیگران است، و کار دیگران سامان نگیرد تا کار خراج دهندگان سامان نپذیرد؛ که مردمان همگان، هزینهخوار خراجند و خراج دهندگان، و باید نگریستنت به [[آبادانی زمین]] بیشتر از ستدن خراج بُود؛ که ستدن خراج جز با [[آبادانی]] میسر نشود، و آنکه خراج خواهد و به آبادانی نپردازد، [[شهرها]] را ویران کند و [[بندگان]] را هلاک سازد، و کارش جز اندکی راست نیاید، و اگر از سنگینی [[[مالیات]]] [[شکایت]] کردند یا از آفتی که [به کشت] رسیده یا آبی که از کشتهاشان [[بریده]] یا [[باران]] بدانها نباریده یا [بذر [[زمین]]] بر اثر [[غرق]] شدن یا بیآبی تباه گردیده، بار آنان را سبک گردان؛ چندان که میدانی کارشان سامان پذیرد، بدان.... با [[آبادانی]] که در شهرهایت کنند و آرایشی که [[ولایتها]] دهند نیز [[ستایش]] آنان را به خود کشاندهای.... [[زمین]] جز با [[تنگدستی]] ساکنان آن ویران نشود. [[مردم]] [[شهرها]] هنگامی [[تنگدست]] گردند که [[والیان]] روی به گرد آوردن [[مال]] آرند و از ماندن خود بر سر کار [[اطمینان]] ندارند<ref>برای همه موارد پیشین ر.ک: نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۵.</ref> | توجه به بخش [[اقتصاد]]: در کار [[خراج]] چنان بنگر که [[صلاح]] خراج دهندگان در آن است؛ چه صلاح خراج و خراج دهندگان به صلاح دیگران است، و کار دیگران سامان نگیرد تا کار خراج دهندگان سامان نپذیرد؛ که مردمان همگان، هزینهخوار خراجند و خراج دهندگان، و باید نگریستنت به [[آبادانی زمین]] بیشتر از ستدن خراج بُود؛ که ستدن خراج جز با [[آبادانی]] میسر نشود، و آنکه خراج خواهد و به آبادانی نپردازد، [[شهرها]] را ویران کند و [[بندگان]] را هلاک سازد، و کارش جز اندکی راست نیاید، و اگر از سنگینی [[[مالیات]]] [[شکایت]] کردند یا از آفتی که [به کشت] رسیده یا آبی که از کشتهاشان [[بریده]] یا [[باران]] بدانها نباریده یا [بذر [[زمین]]] بر اثر [[غرق]] شدن یا بیآبی تباه گردیده، بار آنان را سبک گردان؛ چندان که میدانی کارشان سامان پذیرد، بدان.... با [[آبادانی]] که در شهرهایت کنند و آرایشی که [[ولایتها]] دهند نیز [[ستایش]] آنان را به خود کشاندهای.... [[زمین]] جز با [[تنگدستی]] ساکنان آن ویران نشود. [[مردم]] [[شهرها]] هنگامی [[تنگدست]] گردند که [[والیان]] روی به گرد آوردن [[مال]] آرند و از ماندن خود بر سر کار [[اطمینان]] ندارند<ref>برای همه موارد پیشین ر. ک: نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۵.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||