پرش به محتوا

وظیفه اقتصادی حاکم: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[وظیفه اقتصادی حاکم در قرآن]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در حدیث]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در معارف و سیره علوی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[وظیفه اقتصادی حاکم در قرآن]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در حدیث]] - [[وظیفه اقتصادی حاکم در معارف و سیره علوی]]| پرسش مرتبط  = }}


==[[وظایف]] [[اقتصادی]]==
== [[وظایف]] [[اقتصادی]] ==
توجه به بخش [[اقتصاد]]: در کار [[خراج]] چنان بنگر که [[صلاح]] خراج دهندگان در آن است؛ چه صلاح خراج و خراج دهندگان به صلاح دیگران است، و کار دیگران سامان نگیرد تا کار خراج دهندگان سامان نپذیرد؛ که مردمان همگان، هزینه‌خوار خراجند و خراج دهندگان، و باید نگریستنت به [[آبادانی زمین]] بیش‌تر از ستدن خراج بُود؛ که ستدن خراج جز با [[آبادانی]] میسر نشود، و آن‌که خراج خواهد و به آبادانی نپردازد، [[شهرها]] را ویران کند و [[بندگان]] را هلاک سازد، و کارش جز اندکی راست نیاید، و اگر از سنگینی [[[مالیات]]] [[شکایت]] کردند یا از آفتی که [به کشت] رسیده یا آبی که از کشت‌هاشان [[بریده]] یا [[باران]] بدان‌ها نباریده یا [بذر [[زمین]]] بر اثر [[غرق]] شدن یا بی‌آبی تباه گردیده، بار آنان را سبک گردان؛ چندان که می‌دانی کارشان سامان پذیرد، بدان.... با [[آبادانی]] که در شهرهایت کنند و آرایشی که [[ولایت‌ها]] دهند نیز [[ستایش]] آنان را به خود کشاندهای.... [[زمین]] جز با [[تنگدستی]] ساکنان آن ویران نشود. [[مردم]] [[شهرها]] هنگامی [[تنگدست]] گردند که [[والیان]] روی به گرد آوردن [[مال]] آرند و از ماندن خود بر سر کار [[اطمینان]] ندارند<ref>برای همه موارد پیشین ر.ک: نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۵.</ref>
توجه به بخش [[اقتصاد]]: در کار [[خراج]] چنان بنگر که [[صلاح]] خراج دهندگان در آن است؛ چه صلاح خراج و خراج دهندگان به صلاح دیگران است، و کار دیگران سامان نگیرد تا کار خراج دهندگان سامان نپذیرد؛ که مردمان همگان، هزینه‌خوار خراجند و خراج دهندگان، و باید نگریستنت به [[آبادانی زمین]] بیش‌تر از ستدن خراج بُود؛ که ستدن خراج جز با [[آبادانی]] میسر نشود، و آن‌که خراج خواهد و به آبادانی نپردازد، [[شهرها]] را ویران کند و [[بندگان]] را هلاک سازد، و کارش جز اندکی راست نیاید، و اگر از سنگینی [[[مالیات]]] [[شکایت]] کردند یا از آفتی که [به کشت] رسیده یا آبی که از کشت‌هاشان [[بریده]] یا [[باران]] بدان‌ها نباریده یا [بذر [[زمین]]] بر اثر [[غرق]] شدن یا بی‌آبی تباه گردیده، بار آنان را سبک گردان؛ چندان که می‌دانی کارشان سامان پذیرد، بدان.... با [[آبادانی]] که در شهرهایت کنند و آرایشی که [[ولایت‌ها]] دهند نیز [[ستایش]] آنان را به خود کشاندهای.... [[زمین]] جز با [[تنگدستی]] ساکنان آن ویران نشود. [[مردم]] [[شهرها]] هنگامی [[تنگدست]] گردند که [[والیان]] روی به گرد آوردن [[مال]] آرند و از ماندن خود بر سر کار [[اطمینان]] ندارند<ref>برای همه موارد پیشین ر. ک: نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۵.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش