بنیثقیف: تفاوت میان نسخهها
←تعاملات بنی ثقیف و حکومت بنی امیه
جز (جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن ') |
|||
| خط ۸۰: | خط ۸۰: | ||
== تعاملات [[بنی ثقیف]] و [[حکومت بنی امیه]] == | == تعاملات [[بنی ثقیف]] و [[حکومت بنی امیه]] == | ||
[[ثقفیان]] با توجه به [[روابط]] و همپیمانی دیرینه شان با | [[ثقفیان]] با توجه به [[روابط]] و همپیمانی دیرینه شان با [[بنیعبدشمس]]، از ارکان مهم [[حکومت بنیامیه]] به شمار میآمدند. آنان در [[روزگار]] [[عثمان]] بیش از هر [[زمان]] دیگر به [[دستگاه خلافت]] نزدیک شدند و از نزدیکترین حامیان آن گشتند<ref>ابن حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۶۸.</ref>. اینان پس از استقرار [[دولت]] [[بنی امیه]]، با [[تصدی]] مسؤولیتهای مهم، به ویژه [[حکومت]] ولایاتی چون [[عراق]] که میتوانست همواره برای [[امویان]] خطرآفرین باشد، [[توانایی]] خود را در [[حفظ]] و [[تحکیم]] پایههای [[حکومت امویان]] و [[مبارزه]] با [[اهل بیت پیامبر]] {{صل}} و [[بنیهاشم]] و [[دوستداران]] آنان به کار بستند<ref> ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۴۱۳؛ ابن قتیبه، الامامه و السیاسه، ج۱، ص۱۸۷.</ref>. حجاج بن یوسف ثقفی سهم عظیمی در تثبیت و استحکام خلافت امویان داشت. وی با آغاز دوران [[حکومت مروانیان]]، به سال ۷۲ هجری در سن ۳۰ سالگی [[مأمور]] [[سرکوب]] [[قیام]] [[عبدالله بن زبیر]] در [[حجاز]] گردید. به [[حکومت]] زبیریان خاتمه داد و سپس [[حاکم مکه]] و [[مدینه]] شد<ref>خلیفة بن خیاط، تاریخ خلیفه، ص۱۶۷-۱۶۸؛ یعقوبی، البلدان، ص۲۶۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۷، ص۱۱۶-۱۱۸؛ حوزه نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت، مقاله ثقیف، سید علی خیرخواهعلوی.</ref>. | ||
[[رشد]] [[ثقیف]] در عراق به گونهای بود که در اواخر سدۀ نخست [[هجری]]، رجالشان همراه با مردانی از [[قریش]] و [[انصار]]، اشراف این [[سرزمین]] را تشکیل میدادند<ref>طبری، تاریخ، ج۵، ص۵۷۴.</ref>. در جریان [[فتح اندلس]] نیز، مردانی از این [[قوم]] نقش آفریدند<ref>مقری، نفح الطیب، ج۱، ص۲۳۵، جم؛ ابن اثیر، الکامل، ج۵، ص۴۸۹.</ref>. از سدۀ دوم هجری (۸ میلادی)، با کاهش رقابتهای قبیلهای، [[ثقیف]] نیز وارد مرحلهای [[پایدار]] از نقش [[تاریخی]] خود شد و حساسیتهای موجود دربارۀ آنان نیز به تدریج فراموش شد<ref>[[احمد پاکتچی|پاکتچی، احمد]]، [[ثقیف - پاکتچی (مقاله)|ثقیف]]، [[دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ج۱۷ (کتاب)|دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ج۱۷]]، ص۱۶۲۷؛ [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | [[رشد]] [[ثقیف]] در عراق به گونهای بود که در اواخر سدۀ نخست [[هجری]]، رجالشان همراه با مردانی از [[قریش]] و [[انصار]]، اشراف این [[سرزمین]] را تشکیل میدادند<ref>طبری، تاریخ، ج۵، ص۵۷۴.</ref>. در جریان [[فتح اندلس]] نیز، مردانی از این [[قوم]] نقش آفریدند<ref>مقری، نفح الطیب، ج۱، ص۲۳۵، جم؛ ابن اثیر، الکامل، ج۵، ص۴۸۹.</ref>. از سدۀ دوم هجری (۸ میلادی)، با کاهش رقابتهای قبیلهای، [[ثقیف]] نیز وارد مرحلهای [[پایدار]] از نقش [[تاریخی]] خود شد و حساسیتهای موجود دربارۀ آنان نیز به تدریج فراموش شد<ref>[[احمد پاکتچی|پاکتچی، احمد]]، [[ثقیف - پاکتچی (مقاله)|ثقیف]]، [[دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ج۱۷ (کتاب)|دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ج۱۷]]، ص۱۶۲۷؛ [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref> | ||