قیام امام حسین در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

به عبارت دیگر تنها چیزی که تمام این مسائل را توجیه می‌کند و شخص را پذیرا و آماده تحمل همه این مشکلات می‌سازد، پس از [[ایمان به خدا]]، ایمان به روز قیامت و [[معاد]] است؛ که با تمام وجود اعتقاد داشته باشد که [[انسان]] پس از سرای [[دنیا]] به سرایی دیگر می‌رود که آنجا سرای [[جاودانی]] است و لذت‌های این [[جهان]] در برابر آن عالم بسیار ناچیز و اندک است: {{متن قرآن|فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ}}<ref>«در حالی که کالای زندگی این جهان در برابر جهان واپسین جز اندکی نیست» سوره توبه، آیه ۳۸.</ref>.

چه توجیهی جز [[اعتقاد]] به [[معاد]] و [[یقین]] به [[روز]] [[آخرت]] وجود دارد برای کسی که می‌خواهد دست از [[زندگی]] راحت و بدون [[رنج]] برداشته و خود را به رنج و [[بلا]] دچار سازد، و از [[فرزندان]] و [[برادران]] و [[خویشان]] و [[یاران]] [[چشم]] پوشیده و داغ از دست آنان را [[تحمل]] کند، و [[اهل]] و [[خاندان]] خود را میان [[دشمن]] بگذارد و [[شهادت]] را با آغوش باز بپذیرد؟ آیا جز [[باور]] [[روز حساب]] و یقین به آخرت چیز دیگری می‌تواند [[انسان]] را این‌گونه از خود گذشته و ایثارگر نماید؟

و [[امام حسین]] {{ع}} [[روز عاشورا]] به خویشان و [[نزدیکان]] خود فرمود: {{متن حدیث|فَمَا الْمَوْتُ إِلَّا قَنْطَرَةٌ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَ الضَّرَّاءِ إِلَى الْجِنَانِ الْوَاسِعَةِ}}<ref>عوالم العلوم، ج۱۷، ص۳۵۰.</ref>؛ [[مرگ]] جز پلی نباشد که شما را از [[سختی‌ها]] و [[رنج‌ها]] عبور دهد و به بهشت‌های پهناور برساند».