صخره: تفاوت میان نسخه‌ها

به هر حال، هنگامی که به محل پیوند آن دو دریا که نشانه یافتن آن عالم بود، رسیدند؛ ماهی‌ای را که، برای [[سد جوع]]، همراه داشتند: فراموش کردند... اما... ماهی به شکل شگفت انگیزی راه خود را در دریا پیش گرفت... سرانجام موسی{{ع}} و همسفرش [[یوشع بن نون]] از محل دو دریا - [[مجمع البحرین]]- گذشتند... در این هنگام موسی{{ع}} به خاطرش آمد که غذایی همراه آورده‌اند، به [[یار]] همسفرش گفت: غذای ما را بیاور که از این [[سفر]] سخت خسته شده‌ایم... در این هنگام، همسفرش به او خبر داد که به خاطر داری هنگامی که ما به کنار آن صخره در مجمع البحرین [[پناه]] بردیم... من در آنجا، فراموش کردم، جریان رفتن ماهی را به دریا بازگو کنم... و از آنجا که این موضوع، رفتن ماهی به دریا به صورت نشانه‌ای برای [[موسی]]{{ع}} در رابطه، با پیدا کردن آن عالم بزرگ بود؛ موسی{{ع}} گفت: این همان چیزی است که ما می‌خواستیم و به دنبال آن می‌گردیم... و در این هنگام، آنها از همان راه که آمده بودند: برگشتند... هنگامی که موسی{{ع}} و [[یار]] همسفرش، به جای اول، یعنی در کنار صخره و نزدیک مجمع البحرین بازگشتند، ناگهان بنده‌ای از [[بندگان]] ما – [[خدا]] - را یافتند.»... در این هنگام موسی{{ع}} با نهایت [[ادب]] و به صورت استفهام، به آن عالم چنین گفت: آیا من [[اجازه]] [[دارم]]، از تو [[پیروی]] کنم: تا آنچه به تو [[تعلیم]] داده شده و مایه [[رشد]] و [[صلاح]] است، به من بیاموزی.»..<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۴۸۷-۴۸۰.</ref>.