ولایت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# نخستین قرینه که موجب دلالت صریح [[آیه]] بر [[اراده]] [[مولی]] به معنای [[فرمانروا]] و [[حاکم]] است، اضرابی است که در عبارت {{متن قرآن|بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ}} آمده است. این عبارت، همانگونه که روشن است، اضراب از مطلب [[آیه]] قبل است که متضمن [[هشدار]] [[خداوند]] از [[اطاعت]] [[کافران]] است. این اضراب، [[دلیل]] روشنی است بر اینکه مراد از "مولا" مولایی است که [[حق اطاعت]] دارد و [[اطاعت]] او [[واجب]] است که مولای به معنای [[حاکم]] و فرمانرواست؛ زیرا [[وجوب اطاعت]]، همانگونه که معلوم است، به معنای [[وجوب]] [[پذیرش]] و [[فرمانبرداری]] از [[حاکمیت]] [[حاکم]] و [[فرمانروایی]] فرمانرواست. بنابراین، مضمون اجمالی دو [[آیه]] از یک سو [[نهی]] از [[پذیرش]] [[حاکمیت]] [[حاکمان]] غیر [[الهی]] و از سوی دیگر، [[دعوت]] به پیوستن به [[ولایت]] [[خداوند]] و [[پذیرش]] [[حاکمیت]] اوست.