ابلاغ آیات برائت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''ابلاغ آیات برایت:''' از فضایل و ویژگی‌های [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}}، خواندن آیات سورۀ برائت (توبه) در مراسم حج سال نهم هجری در مکّه و اجرای مراسم "برائت از مشرکین" توسّط آن حضرت است. ابتدا [[پیامبر خاتم|پیامبر اسلام]]{{صل}} آیات سورۀ برائت را به [[ابوبکر]] سپرد تا برود و در روز عید قربان، در منا در جمع حاجیان بخواند، آیاتی که مضمون آنها اعلام بیزاری [[خدا]] و [[پیامبر|رسول]] از مشرکین و تعیین ضرب الأجلی چهارماهه برای آنان بود که یا [[اسلام]] را بپذیرند، یا آمادۀ جنگ باشند. [[پیامبر]]، قطعنامه‌ای در چهار ماده تنظیم کرد که پس از قرائت آیات سورۀ توبه، بر مردم خوانده شود. جمعی را هم همراه ابوبکر برای انجام این مأموریت فرستاد. [[ابوبکر]] چیزی از مدینه دور نشده بود که از سوی خداوند، پیک [[وحی]] آمد و پیام آورد که: {{عربی|اندازه=155%|لا یؤدی عنک الا أنت أو رجل منک}}. این پیام را جز تو یا مردی از تو نباید برساند. آن حضرت، [[امام علی|امیرالمؤمنین]]{{ع}} را با گروهی اعزام کرد و در ذو الحلیفه (مسجد شجره) به ابوبکر رسیدند و دستور [[پیامبر]] را ابلاغ کردند. [[انس بن مالک]] چنین نقل می‌کند: {{عربی|اندازه=155%|انّ رسول اللّه بعث ببرائة مع أبی بکر إلی أهل مکّة فلمّا بلغ ذا الحلیفة بعث الیه فردّه و قال: «لا یذهب بها إلاّ رجل من اهل بیتی» ، فبعث علیّا}}<ref> تفسیر مجمع البیان، طبرسی، ج ۳ ص ۳</ref>. مسؤولیت مهمّ ابلاغ پیام برائت از مشرکین و تهدید بت‌پرستان، شجاعت و قاطعیت و ایمانی می‌خواست که در وجود [[امام علی|علی]]{{ع}} تجسّم یافته بود. آن حضرت نیز طبق فرمان [[پیامبر]]، آیات نخست این سوره و قطعنامۀ ویژه را با صدای رسا در منا و جمرۀ عقبه خواند. نتیجۀ آن هشدار و قطعنامه، برچیده شدن اساس بت‌پرستی در اواسط سال دهم هجری از سراسر حجاز بود.<ref>بحار الأنوار، ج ۲۱ ص ۲۶۶، نیز ر. ک: بحار الأنوار، ج ۳۵ ص ۲۸۴</ref> انجام این مراسم، نشان قدرت و هیمنه و شکوه مکتب توحید بر ضدّ شرک است و گویای آشتی‌ناپذیری موحّدان و مشرکان. [[امام خمینی]] که احیاگر اجرای مراسم برائت از مشرکان در حجّ ابراهیمی است، می‌گوید: اعلان برائت در حج، تجدید میثاق مبارزه و تمرین تشکّل مجاهدان برای ادامۀ نبرد با کفر و شرک و بت‌پرست‌هاست و به شعار هم خلاصه نمی‌شود، که سرآغاز علنی ساختن منشور مبارزه و سازماندهی جنود خدای تعالی در برابر جنود ابلیس و ابلیس صفتان است و از اصول اولیّۀ [[توحید]] به‌شمار می‌رود و اگر مسلمانان در خانۀ ناس و خانۀ [[خدا]] از دشمنان خدا اظهار [[برائت]] نکنند، پس در کجا می‌توانند اظهار نمایند؟ و اگر حرم و [[کعبه]] و [[مسجد]] و محراب، سنگر و پشتیبان سربازان خدا و مدافعان حرم و حرمت [[انبیا]] نیست، پس مأمن و پناهگاه آنان در کجاست؟ خلاصه، اعلان برائت مرحلۀ اوّل مبارزه و ادامۀ آن مراحل دیگر وظایف ماست و در هرعصر و زمانی جلوه‌ها و شیوه‌ها و برنامه‌های متناسب خود را می‌طلبد...<ref>صحیفۀ نور، ج ۲۰ ص ۱۱۲</ref> مسؤولیتی به این عظمت و پیامی به این سترگی باید از زبان شخصیتی چون [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} به گوش مشرکان رسانده شود که بت‌شکن تاریخ و پاک‌سازندۀ کعبه و حرم از بت‌های مشرکان است. این فضیلت بزرگ، در منابع متعدد [[شیعه]] و [[اهل سنت]] نقل شده است. علامۀ امینی ۷۳ نفر از راویان این حدیث را از مورخان و مفسّران اهل سنت نام می‌برد<ref>الغدیر، ج ۶ ص ۳۳۸</ref> و نمونه‌هایی از نقل‌های تاریخی و روایی را می‌آورد و در نهایت به افضلیّت امیر المؤمنین و شایستگی او برای امامت و پذیرش امانت دین‌آموزی و تبلیغ احکام الهی استدلال می‌کند.<ref>الغدیر، ج ۶ ص ۳۵۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۴۲.</ref>