پرش به محتوا

گروه‌های مختلف یاران امام مهدی کدامند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'
جز (جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف')
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار')
خط ۳۰: خط ۳۰:
#'''[[نجبا]]:''' "[[نجبا]]" جمع "نجیب" و در لغت به معنای مردمان نجیب و اصیل و بزرگ‌زاده و گرامی گوهر است و در اصطلاح صوفیه بر [[چهل]] مرد که [[مأمور]] [[اصلاح]] احوال [[مردم]] و حمل اثقال آنها و متصرف در [[حقوق]] خلق هستند، اطلاق می‌شود<ref>ر.ک: لسان العرب، ج ۱۴، ص ۴۱؛ لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۴، ص ۲۲۳۴۵.</ref>. در [[فرهنگ]] [[معارف اسلامی]]<ref>سید جعفر سجادی، فرهنگ معارف اسلامی، چاپ سوم: تهران، کومش، ۱۳۷۳، ج ۳، ص ۱۹۹۰</ref> و دایرة المعارف [[معارف]] و معاریف<ref>معارف و معاریف، ج ۱۰، ص ۷۸ ۷</ref> نیز بر همین معنا تأکید شده است. [[نجبا]] از نظر [[جایگاه]] و مرتبه معنوی در درجه‌ای پایین‌تر از [[ابدال]] قرار دارند<ref>ر.ک: بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱.</ref>.
#'''[[نجبا]]:''' "[[نجبا]]" جمع "نجیب" و در لغت به معنای مردمان نجیب و اصیل و بزرگ‌زاده و گرامی گوهر است و در اصطلاح صوفیه بر [[چهل]] مرد که [[مأمور]] [[اصلاح]] احوال [[مردم]] و حمل اثقال آنها و متصرف در [[حقوق]] خلق هستند، اطلاق می‌شود<ref>ر.ک: لسان العرب، ج ۱۴، ص ۴۱؛ لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۴، ص ۲۲۳۴۵.</ref>. در [[فرهنگ]] [[معارف اسلامی]]<ref>سید جعفر سجادی، فرهنگ معارف اسلامی، چاپ سوم: تهران، کومش، ۱۳۷۳، ج ۳، ص ۱۹۹۰</ref> و دایرة المعارف [[معارف]] و معاریف<ref>معارف و معاریف، ج ۱۰، ص ۷۸ ۷</ref> نیز بر همین معنا تأکید شده است. [[نجبا]] از نظر [[جایگاه]] و مرتبه معنوی در درجه‌ای پایین‌تر از [[ابدال]] قرار دارند<ref>ر.ک: بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱.</ref>.
#'''صلحا ([[صالحان]]):''' "صلحا"، جمع "صلیح"، به معنای [[صالح]] است<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۰، ص ۱۵۰۲۶.</ref>. این واژه دربرگیرنده عموم انسان‌های شایسته‌ای است که به [[وظایف]] و [[تکالیف]] شرعی خود عمل و از [[گناهان]] پرهیز می‌کنند. [[شیخ کفعمی]] در باره این گروه می‌نویسد: [[صالحان]]، مردمان پرهیز کاری هستند که به صفت [[عدالت]] آراسته شده‌اند، گاه از آنان [[گناه]] سر می‌زند، ولی با طلب [[آمرزش]] و پشیمانی آن را جبران می‌کنند. [[خدای تعالی]] می‌فرماید: "در [[حقیقت]]، کسانی که از [[خدا]]] پروا دارند، چون وسوسه‌ای از جانب [[شیطان]] بدیشان برسد [[خدا]] را به یاد آورند و به ناگاه بینا شوند<ref>سوره اعراف، آیه ۲۰۱؛ المصباح، ص ۵۳۵؛ همچنین ر.ک: بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱</ref>. گفتنی است، [[شیخ کفعمی]] از پس از بیان مراتب چهارگانه یاد شده، اضافه می‌کند: گفته شده است: هر گاه یکی از [[اوتاد]] چهارگانه کم شود، یک نفر از گروه [[چهل]] نفره ([[ابدال]]) [[جانشین]] او می‌شود. و هنگامی که یک نفر از گروه [[چهل]] نفره کاسته شود، فرد دیگری از گروه هفتاد نفره ([[نجبا]]) به جای او قرار می‌گیرد. و اگر یکی از گروه هفتاد نفره از دست برود، به جای او کسی از گروه سیصد و شصت نفره ([[صالحان]]) گذاشته می‌شود. در صورتی که یکی از این گروه سیصد و شصت نفره کم شود، شخصی از سایر [[مردم]] جایگزین او می‌شود<ref>بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱.</ref>. افزون بر گروه‌های چهارگانه یاد شده، در کلمات برخی بزرگان به عناوین دیگری برای گروه‌های مختلف [[یاران]] [[امام زمان]] {{ع}} با اشاره شده است که به نظر می‌رسد با گروه‌های قبلی هم‌پوشانی داشته باشد. عناوین این گروه‌ها به قرار زیر است:  
#'''صلحا ([[صالحان]]):''' "صلحا"، جمع "صلیح"، به معنای [[صالح]] است<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۰، ص ۱۵۰۲۶.</ref>. این واژه دربرگیرنده عموم انسان‌های شایسته‌ای است که به [[وظایف]] و [[تکالیف]] شرعی خود عمل و از [[گناهان]] پرهیز می‌کنند. [[شیخ کفعمی]] در باره این گروه می‌نویسد: [[صالحان]]، مردمان پرهیز کاری هستند که به صفت [[عدالت]] آراسته شده‌اند، گاه از آنان [[گناه]] سر می‌زند، ولی با طلب [[آمرزش]] و پشیمانی آن را جبران می‌کنند. [[خدای تعالی]] می‌فرماید: "در [[حقیقت]]، کسانی که از [[خدا]]] پروا دارند، چون وسوسه‌ای از جانب [[شیطان]] بدیشان برسد [[خدا]] را به یاد آورند و به ناگاه بینا شوند<ref>سوره اعراف، آیه ۲۰۱؛ المصباح، ص ۵۳۵؛ همچنین ر.ک: بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱</ref>. گفتنی است، [[شیخ کفعمی]] از پس از بیان مراتب چهارگانه یاد شده، اضافه می‌کند: گفته شده است: هر گاه یکی از [[اوتاد]] چهارگانه کم شود، یک نفر از گروه [[چهل]] نفره ([[ابدال]]) [[جانشین]] او می‌شود. و هنگامی که یک نفر از گروه [[چهل]] نفره کاسته شود، فرد دیگری از گروه هفتاد نفره ([[نجبا]]) به جای او قرار می‌گیرد. و اگر یکی از گروه هفتاد نفره از دست برود، به جای او کسی از گروه سیصد و شصت نفره ([[صالحان]]) گذاشته می‌شود. در صورتی که یکی از این گروه سیصد و شصت نفره کم شود، شخصی از سایر [[مردم]] جایگزین او می‌شود<ref>بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۳۰۱.</ref>. افزون بر گروه‌های چهارگانه یاد شده، در کلمات برخی بزرگان به عناوین دیگری برای گروه‌های مختلف [[یاران]] [[امام زمان]] {{ع}} با اشاره شده است که به نظر می‌رسد با گروه‌های قبلی هم‌پوشانی داشته باشد. عناوین این گروه‌ها به قرار زیر است:  
#'''نقبا (نقیبان):''' "نقبا"، از نظر لغوی، جمع "نقیب" به معنای سالار، [[پیشوا]]، رئیس، [[سرپرست]] گروه، سردسته، بزرگتر و کسی است که [[معرفت]] به احوال [[مردم]] داشته باشد<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۴، ص ۲۲۶۸۱، ماده "نقیب"، همچنین ر.ک: معارف و معاریف، ج ۱۱۰، صص ۱۹۶ و ۱۹۷.</ref>. در لغت‌نامه دهخدا در بیان معنای اصطلاحی نقبا چنین آمده است: نقبا، در اصطلاح صوفیه، کسانی هستند که بر خفایای [[باطن]] [[مردم]] اشراف دارند و خفایای ضمایر [[مردم]] بر ایشان [[آشکار]] است، چه پرده‌ها از برابر چشم [[باطن]] ایشان برداشته شده است و ایشان سیصد تن هستند. آنها از اصناف [[اولیا]] و [[رجال]] الغیب باشند که [[مأمور]] دستگیری [[بندگان]] خدایند<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ص ۲۲۶۵۴، ماده "نقبا".</ref>.
#'''نقبا (نقیبان):''' "نقبا"، از نظر لغوی، جمع "نقیب" به معنای سالار، [[پیشوا]]، رئیس، [[سرپرست]] گروه، سردسته، بزرگتر و کسی است که [[معرفت]] به احوال [[مردم]] داشته باشد<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۱۴، ص ۲۲۶۸۱، ماده "نقیب"، همچنین ر.ک: معارف و معاریف، ج ۱۱۰، صص ۱۹۶ و ۱۹۷.</ref>. در لغت‌نامه دهخدا در بیان معنای اصطلاحی نقبا چنین آمده است: نقبا، در اصطلاح صوفیه، کسانی هستند که بر خفایای [[باطن]] [[مردم]] اشراف دارند و خفایای ضمایر [[مردم]] بر ایشان آشکار است، چه پرده‌ها از برابر چشم [[باطن]] ایشان برداشته شده است و ایشان سیصد تن هستند. آنها از اصناف [[اولیا]] و [[رجال]] الغیب باشند که [[مأمور]] دستگیری [[بندگان]] خدایند<ref>لغت‌نامه (دهخدا)، ص ۲۲۶۵۴، ماده "نقبا".</ref>.
#'''[[رجال]] الغیب:''' برخی علمای لغت، "[[رجال]] الغیب" را این‌گونه معنا کرده‌اند: "گروهی از مردان [[خدا]] که از نظر [[مردم]] [[دنیا]] پوشیده‌اند و [[جهان]] به وجود ایشان قوام دارد"<ref>محمد معین، فرهنگ فارسی، چاپ هشتم: تهران، امیرکبیر، ۱۳۷۱، ج ۲، ص ۱۶۳۹</ref>. نویسنده کتاب [[معارف]] و معاریف نیز در تعریف این واژه می‌نویسد: [[رجال]] الغیب یا [[نجبا]] هفت تن‌اند که در عالم پراکنده و از دید همگان پنهان‌اند"<ref>معارف و معاریف، ج ۵، ۶۲۸، همچنین ر.ک: لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۸ ص ۱۱۹۲۸، ماده "الرجال الغیب"؛ فرهنگ معارف اسلامی، ج ۲، صص ۹۰۳ و ۹۰۴</ref>. با توجه به مطالب یاد شده شاید بتوان گفت که [[رجال]] الغیب همان [[ابدال]] یا [[نجبا]] هستند»<ref>[[ابراهیم شفیعی سروستانی|شفیعی سروستانی؛ ابراهیم]]، [[پرسش از موعود (کتاب)|پرسش از موعود]]، ص ۵۶-۶۳.</ref>.
#'''[[رجال]] الغیب:''' برخی علمای لغت، "[[رجال]] الغیب" را این‌گونه معنا کرده‌اند: "گروهی از مردان [[خدا]] که از نظر [[مردم]] [[دنیا]] پوشیده‌اند و [[جهان]] به وجود ایشان قوام دارد"<ref>محمد معین، فرهنگ فارسی، چاپ هشتم: تهران، امیرکبیر، ۱۳۷۱، ج ۲، ص ۱۶۳۹</ref>. نویسنده کتاب [[معارف]] و معاریف نیز در تعریف این واژه می‌نویسد: [[رجال]] الغیب یا [[نجبا]] هفت تن‌اند که در عالم پراکنده و از دید همگان پنهان‌اند"<ref>معارف و معاریف، ج ۵، ۶۲۸، همچنین ر.ک: لغت‌نامه (دهخدا)، ج ۸ ص ۱۱۹۲۸، ماده "الرجال الغیب"؛ فرهنگ معارف اسلامی، ج ۲، صص ۹۰۳ و ۹۰۴</ref>. با توجه به مطالب یاد شده شاید بتوان گفت که [[رجال]] الغیب همان [[ابدال]] یا [[نجبا]] هستند»<ref>[[ابراهیم شفیعی سروستانی|شفیعی سروستانی؛ ابراهیم]]، [[پرسش از موعود (کتاب)|پرسش از موعود]]، ص ۵۶-۶۳.</ref>.
}}
}}
۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش